ินเดิมที่นางเตรียมไว้มอบให้น้องสาวน้องชายก่อนหน้านี้ และเงินที่นางจะไปป้อมเหมิงจยาเองแล้ว เงินจำนวนห้าพันตำลึงที่อยู่ตรงหน้านี้ก็แทบจะเป็นเงินเก็บทั้งหมดที่นางมีแล้ว
นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันที่พี่ชายใหญ่ของนางท้าชิงที่สำนักศึกษาซันไห่วันนั้นจะมีการเปิดโต๊ะพนันหรือไม่…
ถ้าหากไม่มี เงินห้าพันตำลึงของนางนี้ก็คงจะได้แต่ต้องวางเดิมพันกับไข่ที่ไม่ออกลูกเป็นตัวแล้ว
หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว พอตกเย็นเซี่ยเฉียวก็กินข้าวพร้อมกับครอบครัว
ถึงอย่างไรการไปป้อมเหมิงจยาครั้งนี้ก็เป็นการไปรับอาจารย์กลับมา ดังนั้นนอกจากนางและจ้าวเสวียนจิ่งแล้ว อาจารย์เซียวก็ต้องไปด้วย
แต่เมื่อเซียวอวี้หรงไปแล้ว นางก็กลัวว่าเซี่ยผิงไหวจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม และทำอะไรผิดพลาดครั้งใหญ่อีก
“แค่กๆ…” เซี่ยเฉียวดื่มน้ำแล้วก็ไอขึ้นมา
นางไอขึ้นมาครั้งนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารต่างก็หยุดชะงัก
เซี่ยหนิวซานหน้าตาเคร่งขรึมราวกับจะฆ่าใครกระนั้น เซี่ยผิงกั่งเองก็หน้าตาคร่ำเคร่ง ดูไม่น่ายั่วโมโห เซี่ยซีดูเป็นกังวล ส่วนเซี่ยผิงไหวก็ทั้งรู้สึกผิดและร้อนรน
“พี่หญิงใหญ่ ทำไมท่านไออีกแล้วล่ะ” เซี่ยผิงไหวไม่ค่อยสบายใจ
เซี่ยเฉียวเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปาก “ปัญหาเดิมๆ น่ะ…เป็นลมครั้งก่อน…ไม่ใช่สิ ข้าก็เป็นอย่างนี้มาตลอด น้องชาย ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าหรอก”
นางใช้ไม้นี้มาจนถนัดแล้ว
เซี่ยผิงไหวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกราวกับถูกทิ่มแ
