ี่ยเฉียวเอ่ย พอนางพูดจบก็เอามือกุมหน้าอกหายใจไม่ออกขึ้นมา
หน้าแดงราวกับกำลังจะตาย
นางรีบหยิบเม็ดยาแล้วยัดเข้าไปในปากทันที
“ข้าไม่ติดเล่นแล้ว เมื่อก่อนข้ายังเด็ก ตอนนี้ข้าก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ใช่หรือ! พี่หญิงใหญ่วางใจเถอะ สุขภาพร่างกายท่านเป็นแบบนี้ ข้าก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ข้ารับปากกับท่านได้ว่าข้าจะพยายาม ตอนที่ท่านต้องจากไปจริงๆ ท่านก็ไปอย่างสบายใจเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงข้า” เซี่ยผิงไหวรีบตบหน้าอกตัวเองทันที
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “หากอย่างนั้นช่วงนี้ข้าจะออกไปรักษาตัวข้างนอก ไม่อยู่บ้าน คาดว่าจะกลับมาในหนึ่งเดือน…ก็ยังบอกแน่นอนไม่ได้ และอาจไม่ได้กลับมาอีกเลยก็เป็นได้…”
“หากมีโอกาสหนึ่งในหมื่นได้กลับมา ก็หวังว่าเวลานั้นจะได้เห็นน้องชายมีความก้าวหน้า…ในบรรดาพี่น้อง มีความสำเร็จที่น่าภูมิใจ น้องชายมีความมั่นใจหรือไม่”
เซี่ยเฉียวมองเขาตาปริบๆ
น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความจริงใจ
นัยน์ตาของเซี่ยหนิวซานแดงก่ำ
ลูกสาวของเขา เฮ้อ น่าสงสารเหลือเกิน…
