รกันแน่
เขากระทั่งรู้สึกว่าปรมาจารย์โม่ค่อนข้างน่าสงสารทีเดียว เดิมทีนางก็ปิดบังซ่อนเร้นไว้อย่างดี แต่ตอนนี้ทุกคนก็เห็นเสียแล้ว
หลังจากเซี่ยผิงกั่งปลีกตัวออกมาจากปรมาจารย์โม่แล้ว เขาก็เห็นว่าเพื่อนๆ ของเขายังอดหันไปมองปรมาจารย์โม่ไม่ได้ “ต่อไปพวกเจ้าก็อย่าได้จ้องนางอย่างนี้อีก แม้ว่าปรมาจารย์โม่จะมีอายุแล้ว แต่นางก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดี พวกเจ้าจ้องนางอย่างนั้น หากโพธิจิตของปรมาจารย์แตกสลายไปเล่าจะทำอย่างไร”
ก็ดูอย่างวิญญาณพวกนั้นสิ ต่างก็เดินทางผิดจนหันหลังกลับไม่ได้อีก
แม้ว่าปรมาจารย์โม่จะเป็นผู้วิเศษ แต่เมื่อดูจากท่าทางที่นางใส่ใจเรื่องนี้เมื่อครู่นี้แล้ว ก็ไม่รู้ว่าในใจนางจะยังสนใจเรื่องหน้าตาตัวเองอยู่มากแค่ไหน หากถูกคนอื่นเห็นเข้า นางก็น่าจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ และไม่ได้เปิดเผยใจกว้างเหมือนเมื่อก่อนแล้วก็ได้
หากเซี่ยเฉียวได้รู้ว่าเซี่ยผิงกั่งกำลังคิดอะไรอยู่ นางก็คงจะตกใจอย่างยิ่ง
พี่ชายงี่เง่าของนางรู้จักใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นแล้ว มันน่าแปลกยิ่งกว่าการที่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียอีก
“ใต้เท้าเซี่ย พวกเราไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่น เพียงแต่คิดว่าปรมาจารย์โม่เป็นผู้วิเศษที่จิตใจสงบนิ่ง แต่กลับถูกเรื่องแบบนี้ทำให้สะดุดล้มได้…เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายจริงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะมองนางเท่านั้น” องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยยิ้มๆ “แต่ต่อไปพวกเราจะระวัง!”
“ต่อหน้าปรมาจารย์โม่ใต้เท้าเซี่ยก็พูดจ
