้งสิบกว่าคน อย่างเช่นโจวเว่ยจงที่มีน้องสาวไม่น้อยเลย แต่เขาไม่เหมือนกัน ตายไปสักคนก็น้อยไปคนหนึ่ง ท่านพ่อของเขาก็อายุปูนนี้แล้ว ภรรยาใหม่ก็หาไม่ได้ อย่าได้หวังเลยว่าจะได้มีลูกอีก
เจ้านายและลูกน้องทั้งสองดูเหมือนจะพูดคุยกันอย่างมีความสุข
เซี่ยเฉียวเพิ่งทำความแตก นางจึงไม่กล้าเข้าไปร่วมวงด้วย
หลังจากที่กินอิ่มแล้วนางจึงไปพักผ่อน
วันถัดมาพวกเขาก็กลับไปเมืองหลวง
แต่นางก็ไม่ได้รีบกลับบ้านทันที รัชทายาทมีธุระต้องทำมาก เขาจึงขอตัวไปก่อน ส่วนเซี่ยผิงกั่งก็ไปหาทายาทของวิญญาณตนนั้นเป็นเพื่อนนาง
ทายาทผู้นี้อาศัยอยู่ในตรอกแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เซี่ยผิงกั่งไปที่ศาลาว่าการเพื่อค้นทะเบียนราษฎร์ดูก่อน เขาจึงได้รู้เรื่องราวของทายาทคนนี้ก่อนที่จะไปถึงที่นั่นแล้ว
คนผู้นี้ชื่อหลี่เหยียน เขากำพร้าตอนอายุสิบขวบ บิดาของเขาติดหนี้จำนวนมากและถูกคนทวงหนี้ฆ่าตาย หลังจากที่บิดาตายไปแล้วก็ไม่ได้เหลืออะไรไว้ให้เลย และไม่ได้มีมรดกอะไรทิ้งไว้ให้เขาด้วย
แต่ครอบครัวลุงของเขาก็ยังนับว่ามีน้ำใจ พอรู้เรื่องเข้าก็มารับเขาไปเลี้ยงไว้ให้ข้าวกิน
แม้จะบอกว่าเขาจะเป็นเด็กสิบขวบ แต่ก็นับเป็นครึ่งแรงได้แล้ว เขาอายุยังน้อย ทั้งไม่มีบ้านไม่มีอาหาร การเลี้ยงดูเขามาแปดเก้าปีจึงนับได้ว่าไม่เลวแล้ว
อย่างไรก็ตาม เมื่ออายุสิบแปดสิบเก้าเขาก็ถึงวัยที่ต้องแต่งงาน
ครอบครัวของลุงก็ยังมีลูกของตนเองด้วย ลุงของเขาจึงไม่สามารถที่จะซื้อบ้านหรือ
