นจิ่ง เมื่อนางเงยหน้ามองขึ้นไปอีกครั้ง เหนือศีรษะของจ้าวเสวียนจิ่งก็เหมือนจะมีมังกรเพลิงบินออกมา และพุ่งไปเผาหุ่นไม้ตัวเล็กนั้นทันที
เซี่ยเฉียวหดศีรษะอย่างเงียบๆ
ปราณของฮ่องเต้ช่างแตกต่างจริงๆ นี่ยังเป็นแค่รัชทายาทนะ…
ต้องใช้อย่างประหยัด ประหยัดหน่อย
ก่อนหน้านี้นางก็เคยใช้ไปแล้วแผ่นหนึ่งระหว่างทางไปอำเภอสวิน และตอนนี้ก็ใช้ไปอีกหนึ่งแผ่น ที่เหลือ…
เซี่ยเฉียวลูบความหนาของกระดาษยันต์ด้วยความรู้สึกเสียดายของและปวดใจยิ่งนัก ขณะที่นางมองไปยังวิญญาณที่อยู่ข้างหน้า นางก็เย็นชาลงไปอีก
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกได้ว่าตนเองมีอะไรบางอย่างแตกต่างออกไป มันเหมือนกับว่า…มีเพลิงโทสะปรากฏขึ้นกลางอากาศ และแมลงพวกนั้นที่อยู่ใกล้เท้าเขาต่างพากับหลบเลี่ยงเขาทันที ไม่กล้าเข้าใกล้อีก
เขาหลับตาลงอย่างแผ่วเบา และรู้สึกรางๆ ราวกับว่าตนเองมองเห็น…
หุ่นไม้ติดไฟ?
แต่ก็เหมือนเป็นภาพจินตนาการของเขาเอง ไม่ได้ดูเหมือนจริงเท่าไรนัก
ทั้งสายฟ้า ทหารวิญญาณ และมังกรเพลิงแผดเผาประดังประเดเข้ามาไม่หยุด หุ่นไม้นั้นจึงแยกตัวออกจากวิญญาณทันทีและถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
และหุ่นไม้ตัวเล็กๆ ที่อยู่แขวนอยู่ด้านบนของสุสานก็ตกลงไปกระแทกน้ำสกปรกสีดำในทันที ไร้ประโยชน์ไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ส่วนวิญญาณตนนั้นในเวลานี้ก็กำลังสั่นสะท้านเพราะถูกสายฟ้าฟาดจนกรอบนอกนุ่มใน
วิญญาณที่ถูกเซี่ยเฉียวสั่งการยังจับวิญญาณร้าย
