าของวิญญาณตนนั้นแสดงอารมณ์โกรธออกมา ผิวหนังชิ้นนั้นยิ่งสั่นไหวมากขึ้นกว่าเดิม เซี่ยเฉียวเห็นแล้วก็อยากจะยื่นมือออกไปดึงชิ้นส่วนที่เกินนั้นออกมา!
“เจ้าพวก…แมวป่าสมควรตาย…กล้าบุกรุกเข้ามาในสุสานของข้า…เฮอะ”
เสียงของวิญญาณนั้นก็ไม่น่าฟังเอาเสียเลย
บนร่างวิญญาณของเขาไม่มีอะไรที่เป็นชิ้นดีเลยสักนิด!
เซี่ยเฉียวเห็นวิญญาณเช่นนี้แล้วก็รู้สึกว่า…พอนางตายไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้อง…งดงามให้ได้!
เซี่ยเฉียวชักกระบี่ออกมา
“บอกมาดีๆ ว่าเจ้าทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ข้าจะได้ให้เจ้าหายไปอย่างรวดเร็วเรียบง่ายหน่อย ไม่อย่างนั้นเจ้าจะต้องตายด้วยอสนีบาต[1] และไฟนรก” เซี่ยเฉียวท่าทางจริงจัง คำพูดของนางแทบจะทำให้เซี่ยผิงกั่งสำลัก
เขาเองก็มองไม่เห็นวิญญาณ ดังนั้นสิ่งที่เขาเห็นก็คือปรมาจารย์โม่กำลังพูดอยู่กับอากาศว่างเปล่า ในใจจึงอดรู้สึกสนุกขึ้นมาเสียไม่ได้
โดยเฉพาะเมื่อร่างเล็กๆ ของปรมาจารย์นี้ไม่แข็งแรงพอจริงๆ จนทำให้ดูเหมือนเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่อยากจะอวดพลังและพูดจาโหดเหี้ยม
“ฮ่าๆ…นักพรตหน้าโง่สมควรตาย” วิญญาณตนนั้นราวกับได้ยินเรื่องตกลงขบขับจึงได้ทำท่าทางรังเกียจเซี่ยเฉียวออกมา
เขาพูดเสร็จก็ยกมือขึ้น
ในมือของเขามีดาบที่เต็มไปด้วยไอชั่วร้ายคำมืดปรากฏขึ้น แล้วเขาก็ยกมันฟันไปทางเซี่ยเฉียว!
เซี่ยเฉียวยกกระบี่ไม้ท้อรับไว้ทันที!
ไอชั่วร้ายดำมืดนั้นกลับเหมือนโคลนที่ไม่สามารถสลัดออกได้ มันเกาะติดกับกระบี่
