ารย์ผู้เฒ่าก็คือรัชทายาทมีสถานะสูงส่ง การชี้แนะเขาจึงเปลืองแรงมาก!
และบอกว่าตอนที่เขามากราบขอเป็นลูกศิษย์ เขาก็รู้ความมากแล้ว ไม่เหมือนกับเด็กน้อยที่สามารถหลอกล่อได้ง่ายๆ นิสัยของเขาก็ไม่ค่อยสนุกสนาน ต่างกับศิษย์พี่อย่างนางลิบลับ!
อาจารย์บอกว่า หากท่านรู้ว่าเขาเป็นคนจริงจังและน่าเบื่อขนาดนี้ ตอนนั้นก็คงจะไม่ถูกรูปลักษณ์หน้าตาของเขาดึงดูดและรับเขาเป็นศิษย์ในทันที ผิดพลาดจริงๆ…
นางเองก็ไม่รู้ว่าอาจารย์ต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหนในเวลานั้นถึงได้เขียนจดหมายมาเล่าแต่เรื่องไม่ดีของจ้าวเสวียนจิ่งตั้งหลายหน้า!
“ตอนนั้นหลังจากที่ข้ากราบอาจารย์แล้ว เนื่องจากข้าเป็นรัชทายาท อาจารย์จึงถูกบังคับให้อยู่ในวังเป็นระยะเวลาหนึ่ง กฎก็ระเบียบเคร่งครัดไปหมดจนเลี่ยงไม่ได้ที่จะอารมณ์ไม่ดี” จ้าวเสวียนจิ่งอธิบาย
ต่อให้เป็นตอนที่เขาย้ายออกไปอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงแล้ว แต่ข้างกายเขาก็ยังมีเจ้าหน้าที่จากวังตะวันออกคอยอารักขาไม่น้อย อาจารย์จะต้องคอยรักษาท่าทีของอาจารย์อยู่ตลอดเวลา ดังนั้นในใจจึง…
รู้สึกอึดอัดอย่างมาก
“อาจารย์อยู่ที่ป้อมเหมิงจยาเพื่ออะไรหรือ มีเรื่องสำคัญอะไรจึงได้ล่าช้ามาจนถึงตอนนี้” เซี่ยเฉียวรู้แค่ว่าป้อมเหมิงจยานี้อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง แต่เรื่องอื่นๆ นางไม่รู้เท่าไรนัก
“ในจดหมายไม่ได้เขียนอะไรมาก เพียงแต่บอกว่าปลีกตัวออกมาไม่ได้ และให้ข้านำองครักษ์ไปที่นั่นด้วย ก็น่าจะมีเรื่องอะไรเป็นพิเศษ” จ้
