าวเสวียนจิ่งเอ่ย
ตั้งแต่ที่อาจารย์ผู้เฒ่าส่งจดหมายว่ากลับมาจนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาหลายวันแล้ว
ตามหลักท่านก็ควรจะมาถึงตั้งนานแล้ว
แต่ท่านกลับล่าช้าอยู่ที่ป้อมเหมิงจยา เขาจึงกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรหรือไม่
เซี่ยเฉียวยังคงให้ความเคารพอาจารย์อย่างยิ่ง เวลานี้นางจึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล “ตกลง ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
ไม่นานหลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ เซี่ยผิงกั่งและคนอื่นๆ ก็ขุดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จริงๆ
กลับกลายเป็นประตูทางเข้าสุสาน ซึ่งในสถานการณ์เช่นนี้มีแต่ต้องเข้าไปดูเท่านั้น
“หลุมฝังศพนี้ไม่น่าจะใหญ่มาก ขนาดของมันก็ไม่น่าจะเกินตำแหน่งของต้นไม้หยินทั้งห้า” หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบ เซี่ยผิงกั่งก็เป็นคนเดินนำคนอื่นๆ ลงไป
จ้าวเสวียนจิ่งเตรียมจะขยับตัว ส่วนโจวเว่ยจงที่อยู่ข้างๆ ก็มองเขาตาปริบๆ
“ฝ่าบาท ท่านรออยู่ข้างบนเถอะ?” ข้างล่างไม่ปลอดภัยนะ!
“ศิษย์พี่ก็พูดถึงขอบเขตของสุสานนี้แล้ว ที่นี่ก็น่าจะเป็นแค่สุสานศพธรรรมดาทั่วไป ทำไมข้าจะลงไปไม่ได้?” จ้าวเสวียนจิ่งยืนกราน
