ดเรื่องเหล่านั้นออกมาไม่ได้
จนเขาต้องทอดถอนใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางก็เป็นน้องสาวของกระหม่อม…”
ไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นจะมายุ่ง!
“…” จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาเริ่มไม่พอใจแล้ว “นางเป็นว่าที่ภรรยาของข้านี่ ปกติที่ข้าแสดงความจริงใจต่อเจ้าอยู่ทุกวันนี้ไม่มีความหมายเลยหรือ เจ้ากลับหวังจะให้ข้าอยู่คนเดียวโดดเดี่ยว? ข้าไม่อยากได้ยินคำพูดแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้น หากน้องสาวของเจ้าเป็นอะไรขึ้นมา ข้าก็มีเหตุผลอย่างยิ่งที่จะเชื่อว่าเจ้าเป็นคนทำ พอถึงเวลานั้นก็อย่าหาว่าข้าลงโทษเจ้ารุนแรงไป”
เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะอย่างไร้เสียง
หากเขากลัวโทษหนักแล้วล่ะก็ เวลานี้เขาก็คงยังเป็นโจรอยู่ในรังบนภูเขา จะกล้ามาที่เมืองหลวงเพื่อรับราชการได้อย่างไร
เซี่ยเฉียวเริ่มนิ่งคิด นางกำลังไตร่ตรองว่าทำอย่างไรนางถึงจะได้มีชีวิตอยู่อย่างยืนยาวภายใต้จมูกของพี่ชายใหญ่
อย่างไรก็ตาม เวลานี้วิญญาณที่ถูกเซี่ยเฉียวจูงนำอยู่ข้างหน้ายิ่งลอยไปก็ยิ่งเชื่องช้า ช่างน่าสงสารนัก
เซี่ยเฉียวสามารถสัมผัสได้ว่าพลังหยินโดยรอบยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกขณะ
หลังจากที่เดินกันมาเป็นเวลาหนึ่งเค่อเซี่ยเฉียวก็หยุดลง
“ถึงแล้วหรือปรมาจารย์โม่?” เซี่ยผิงกั่งถามขึ้นมาด้วยความสงสัยก่อนจะมองซ้ายมองขวา
บริเวณโดยรอบ…ก็ไม่ต่างจากที่อื่น นอกจากต้นไม้ดอกไม้ หนาม และเถาวัลย์ป่า ก็ดูเหมือนจะไม่มีหลุมศพสุสานอะไรอีก…
เซี่ยเฉียวหยิบ
