มือนตัวอักษรบนยันต์ที่อ่านไม่ออกพวกนั้น อีกด้านหนึ่งก็ยังแกะสลักภาพทิวทัศน์และชายชราที่หน้าตาไม่เหมือนกันอีกด้วย
“บนแผ่นป้ายนี่รูปใครหรือ” อวี๋เซียนชี้ไปที่แผ่นป้ายก่อนจะถามด้วยความสงสัย
หน้าต่างรถม้านั้นเปิดอยู่ จ้าวเสวียนจิ่งก็กวาดตามองแผ่นป้ายไม้นั้นพลางยื่นหน้าเข้ามาถามขณะที่ขับรถม้าไปด้วย “ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่”
“ได้สิ” อวี๋เซียนรีบส่งแผ่นป้ายไปให้ลูกพี่ลูกน้องของนางทันที
โจวเว่ยจงหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “นี่มันอาจารย์หลีไม่ใช่หรือ อาจารย์ของฝ่าบาท ปราชญ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า…”
เซี่ยเฉียวลูบจมูกของนางเล็กน้อย “ท่านอาจารย์หลีก็เป็นอาจารย์ของอาจารย์อาข้า แกะสลักรูปท่านไว้บนแผ่นป้าย โขกศีรษะคำนับทุกวันเพื่อแสดงความเคารพ”
นางไม่ได้แกะสลักเป็นรูปคนใหญ่ๆ แต่เป็นทิวทัศน์จากระยะไกล
สายตาของโจวเว่ยจงดีจริงๆ เขามองออกเสียด้วย
“แล้วอันนี้ล่ะ?” เฝิงหยิงหยิงเอ่ย
หน้าตาเซี่ยเฉียวดูอึดอัดอยู่บ้าง “นั่นคือ…อาจารย์ของข้าโม่หลิงจือ ท่านเป็นศิษย์พี่ของปรมาจารย์โม่”
“เช่นนั้นแล้วคนที่คนแกะสลักแผ่นป้ายนี้ก็ต้องเป็นปรมาจารย์โม่สินะ?” โจวเว่ยจงยิ้มเล็กน้อย “ความสามารถของปรมาจารย์โม่นั้นไม่ธรรมดาจริงๆ ฝีมือการแกะสลักแบบนี้ก็หาดูได้ยากเช่นกัน ไปจนถึงองค์ประกอบนี่อีก แผ่นไม้เล็กๆ แค่นี้ แต่กลับแกะสลักออกมาจนให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์ชื่อดังได้ เกรงว่าทักษะการว
