ขนไปไว้บนรถม้าก่อนจะเดินทางไปที่นั่นพร้อมกับโจวเว่ยจง
โจวเว่ยจงหันไปมองปรมาจารย์โม่ พอเห็นว่านางหลับตาจะงีบเขาก็เตรียมที่จะบอกเล่าสถานการณ์ให้นางฟังก่อน
“ไม่ต้องพูดอะไรมาก ข้ารู้แล้ว” เซี่ยเฉียวสงบนิ่ง ท่าทางสูงส่งลึกลับ
สีหน้าโจวเว่ยจงเคารพนับถือ “ปรมาจารย์มีวิธีอะไรหรือ”
“ถึงแล้วค่อยดูอีกที” เซี่ยเฉียวดูเยือกเย็นสูงส่งขึ้นมาก
โจวเว่ยจงพยักหน้าอย่างระมัดระวัง
ระหว่างทางไม่มีเหตุอะไรเกิดขึ้น ม้าก็วิ่งเร็วมาก ยังไม่ทันจะเที่ยงเซี่ยเฉียวก็เดินทางมาถึงสถานที่ก่อนหน้านี้
ขณะนี้ดวงอาทิตย์เจิดจ้า และอาจเป็นเพราะมีคนนอกอยู่ในป่าด้วย วิญญาณเหล่านั้นจึงซ่อนตัวอยู่ในป่าและคอยดูเรื่องสนุก น้อยนักที่จะลอยไปลอยมาไปทั่ว
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ไม่ต้องคอยจับทีละตัวๆ ไปทั่ว
“ข้าเคยได้ยินชื่อคนนี้มาก่อน นางเก่งมาก นางสามารถเปิดประตูผีได้ด้วย…น่าจะร้ายกาจมากกว่าคนที่มาเมื่อวานนี้เสียอีก!”
“นังปีศาจเฒ่าหน้าตาขี้เหร่นี่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ประเดี๋ยวท่านเซียนจะต้องจัดการไม่ให้นางรอดออกไปได้แน่!”
“นางหันมามองข้าแล้ว…”
“…”
ชื่อเสียงของโม่ชูเซิงนั้นโด่งดังมาก วิญญาณที่เคยเข้าไปในเมืองหลวงต่างก็รู้จัก เจ้าของหอส่องชะตาผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่ายๆ หากทำให้นางไม่พอใจขึ้นมา แค่นางใช้ยันต์แผ่นเดียว วิญญาณก็จะกลายเป็นควันหายวับไปทันที ร้องไห้ไม่ทันกันทั้งนั้น!
