ิงกั่งเห็นเซี่ยเฉียวยิ้มน่ากลัวอย่างนั้นก็กลัวว่านางจะลืมไปว่าตนเองเป็นใคร เขารีบเอ่ยขึ้นทันที “ถามพอสมควรแล้วกระมัง ที่จริงเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก พรุ่งนี้พวกเราส่งคนไปตามปรมาจารย์โม่มา แล้วเราค่อยเล่าสถานการณ์ให้ปรมาจารย์โม่ฟังอย่างละเอียด ที่เหลือค่อยให้นางจัดการก็ได้แล้ว”
“…” เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ “ท่านชอบหาว่าข้าไร้ประโยชน์ไม่ใช่หรือ…”
พอตอนนี้ข้ามีประโยชน์ขึ้นมาแล้ว กลับจะให้คนอื่นจัดการ?
“เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง เรื่องแบบนี้ปล่อยให้ผู้ใหญ่อย่างปรมาจารย์โม่จัดการไปเถอะ เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย
เรื่องน่าอายแบบนี้เขายังพูดออกมาอีก
นางสามารถจับวิญญาณได้ก็ไม่ถูก ไม่สามารถจับวิญญาณได้ก็ไม่ดี ทำไมสวรรค์ไม่ส่งสายฟ้าลงมาฟาดใส่เซี่ยผิงกั่งให้ตายไปเสียเลย ฮึ
เซี่ยเฉียวไม่พูดอะไรมาก นางหยิบยันต์แผ่นหนึ่งพร้อมขวดกระเบื้องออกมาอย่างระมัดระวังแล้วเก็บวิญญาณไปทันที
วิญญาณตนอื่นที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้มากขึ้นไปอีก ได้แต่ทำแลบลิ้นปลิ้นตาอยู่รอบๆ
ค่ำคืนนี้เกิดเรื่องประหลาดอะไรขึ้นบ้าง พวกเขาต่างก็เห็นกันหมด
เรื่องสัตว์ร้ายนั้นก็แล้วไปเถอะ พอถึงครึ่งคืนหลัง ดอกไม้สีขาวกลุ่มหนึ่งก็ลอยมาจากที่ใดไม่รู้ และดอกไม้สีขาวกำลังลอยล่องอยู่บนท้องฟ้าพร้อมกับดวงไฟเร่าร้อน ยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปอีก ทุกคนต่างก็แน่ใจแล้วว่าที่แห่งนี้ผิดปกติ
รอจนตะวันขึ้น
ลมก็หยุดพัด
แสงอาทิตย์ค่
