วามสัมพันธ์ เวลานี้เขาจึงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
“ไม่มีหรอก ตอนนี้เขามีแขนขาครบถ้วนสมบูรณ์ ชีวิตน้อยๆ ก็ยังรักษาไว้ได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว อย่าได้ละโมบไม่รู้จักพอเลย” เซี่ยเฉียวไร้น้ำใจนัก
โจวเว่ยจงทอดถอนใจ
อวี๋เซียนที่เห็นท่าทางลูกพี่ลูกน้องของนางเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ท่าทีที่พี่ชายของนางมีต่อแม่นางเซี่ยออกจะแปลกไปหน่อย เขาให้ความเคารพก็จริง แต่ก็ทำเกินไปหน่อย เขาทำราวกับว่าเห็นแม่นางเซี่ยเป็นยาวิเศษกระนั้น เรื่องแบบนี้ก็ต้องถามความเห็นของนางด้วย…
ต่อให้แม่นางเซี่ยจะเติบโตขึ้นมาในวัดเต๋าและพอมีความสามารถอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นกุลสตรีมีชาติตระกูล ไม่ใช่ปรมาจารย์นักพรตจริงๆ เสียหน่อย…
อวี๋เซียนคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก
…
วิญญาณอดอยากยังคงร้องโหยหวนอยู่ในขณะนี้ วิญญาณของเขาก็อ่อนแอมาก
เซี่ยเฉียวฉวยโอกาสโจมตีด้วยยันต์ แล้วแสงสีทองก็กักขังเขาไว้ทันที
“ทำไมวิญญาณอย่างพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่กันล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“…” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วมุ่น
วิญญาณอดอยากรู้สึกอึดอัดมาก เขาพยายามดิ้นรนเพื่อหลบหนี แต่ถูกสกัดกั้นยับยั้งโดยยันต์สีเหลืองของเซี่ยเฉียว ไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย และหลังจากนั้นไม่นานวิญญาณนั้นก็คุกเข่าลงและขอความเมตตา
“ท่านปรมาจารย์ละเว้นชีวิตข้าด้วย! ข้าไม่ได้จะทำร้ายใคร เมื่อครู่นี้ข้าแค่อยากกินอะไรสักหน่อยเท่านั้น…”
พวกเขาเป็นวิญญาณที่ตายเพราะความอดอยากหิวโหย หลังจ
