จ้องมองไปในระยะใกล้ๆ
อะไรที่อยู่นอกรัศมีแสงเทียนนั้นมืดสนิท และไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
ทว่าหลังจากอวี๋เซียนสงบจิตใจลงแล้ว นางก็ได้ยินเสียง
นางยกมือขึ้น แล้วก็ขว้างก้อนหินนั้นออกไปทันใด
ตุบ หญิงสาวอีกสองคนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างล้มลงบนพื้น
“อาจารย์อวี๋ขว้างโดนแล้ว?” เฝิงหยิงหยิงรู้สึกว่า นางไม่ควรอยู่ที่นี่ น่าขายหน้าจริงๆ
แม่นางเซี่ยยิงหน้าไม้ได้ อาจารย์อวี๋ขว้างก้อนหินได้ แล้วนางล่ะทำอะไรได้ เฝิงหยิงหยิงหันซ้ายหันขวา แล้วนางก็ยอมแพ้ นางทำอะไรไม่เป็นเลย…
อย่างมากที่สุด…ฝ่ามือของนางก็นุ่มหนาและสามารถป้องกันแสงเทียน…จากลมได้?
อวี๋เซียนเชิดหน้าขึ้น “ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร บางทีอาจเป็นไก่ป่าหรือไม่ก็กระต่ายป่ากระมัง ข้าจดจำตำแหน่งนี้ไว้แล้ว พรุ่งนี้เช้าข้าจะลองไปดูสักหน่อย”
เซี่ยเฉียวหน้านิ่วทันที นางรู้ว่าเรื่องพละกำลังตนเองไม่สามารถจะสู้ได้
หน้าไม้นั้นควบคุมได้ง่ายกว่าก้อนหินมาก อีกอย่างนางก็ยังสามารถโยนออกไปอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องใช้เครื่องทุ่นแรงใดๆ แล้วยังสามารถฆ่าหรือทำให้สัตว์หมดสติได้ นางถูกกำหนดให้ไม่สามารถทำแบบนั้นได้
ยังมีเรื่องที่นางไม่สามารถทำได้ด้วย…
เซี่ยเฉียวแค่นออกมาเสียงเล็กน้อย
“แม่นางเซี่ยท่านก็ถือว่าไม่เลวแล้ว ข้ามีเรี่ยวแรงมากมาตั้งแต่เกิด ทั้งยังฝึกกับท่านพ่อมาเป็นสิบปี หากท่านต้องการที่จะเอาชนะข้าในเรื่องนี้ เกรงว่าท่านจะต้องไปเกิดใหม่เสียแล้ว” อวี๋เซียนไม่ได้ซ
