่อนความภาคภูมิใจของตนไว้เลยแม้แต่น้อย
“ข้าเกรงว่าหลังจากการกลับชาติมาเกิดแล้ว แม้แต่จะท่องคัมภีร์วิถีเต๋าก็ยังทำไม่ได้” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเรียบเฉย แต่ก็ไม่ได้แสดงความอ่อนแอ
“…” เฝิงหยิงหยิงมองพวกนางอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว “พวกเจ้า…อย่าทะเลาะกันเลยนะ?”
“พวกเราก็แค่แลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้กันเท่านั้น” อวี๋เซียนโต้กลับทันที สายตาที่มองไปยังเซี่ยเฉียว ยังคงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นี่นับเป็นการทะเลาะกันตรงไหน
นางชอบเซี่ยเฉียวจริงๆ แต่ชอบก็ส่วนชอบ เมื่อพูดถึงการฝึกฝนยิงหน้าไม้ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“ถูกต้อง” เซี่ยเฉียวเองก็พยักหน้า
ว่างๆ ก็แค่คุยกันเท่านั้น
นางเป็นถึงผู้วิเศษ แค่พูดจาสั่งสอนเท่านั้น ไม่มีหรอกที่จะมาทะเลาะอาละวาดอะไร
เฝิงหยิงหยิงหัวเราะแห้งๆ และพยายามลดความรู้สึกของการมีอยู่ของตนลง ทั้งสองคนตรงหน้านางนี้ล้วนเป็นสัตว์ดุร้ายกันทั้งนั้น!
ตอนแรกก็ไม่ได้มีสัตว์ร้ายมากมายเท่าไร เพราะถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นแค่ภูเขาลูกเล็กๆ เท่านั้น จึงไม่ได้มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่อยู่ไม่มาก นอกจากพวกหมาป่าแล้ว พวกที่เหลือก็เป็นสัตว์เล็กทั้งนั้น
พวกงู แมลง หนู และมดส่วนใหญ่ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะผงยาที่เซี่ยเฉียวโรยไว้ แต่พวกมันก็ยังเดินเตร่ไปมา
เซี่ยเฉียวมีลูกดอกหน้าไม้น้อย นางจึงไม่เคลื่อนไหวหากไม่คุ้มที่จะลงมือ แต่อวี๋เซียนนั้นแตกต่างออกไป เมื่อนางเห็นว่ามีก้อนหินมากมายอยู่รอบๆ จึ
