อวี๋เซียน…ไม่ได้แสดงออกอะไรมาทางสีหน้า
หลังจากที่เซี่ยเฉียวพูดจบได้สักพัก ก็มีเสียงดังออกมาจากกอหญ้าจริงๆ
ผงยาเหล่านั้นทำให้งู แมลง หนูและมดจำนวนมากไม่กล้าเข้าใกล้ ซึ่งช่วยลดปัญหาได้มาก
แต่ทั้งสามคนเห็นแสงสีเขียวคู่หนึ่งได้รางๆ
“…” ทำไมยังมีหมาป่าได้นี่…
อวี๋เซียนใจสั่น
เซี่ยเฉียวบอกแล้วว่าให้นางถือดาบสั้น ที่สำคัญคือนางต้องป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าวิ่งเข้ามา หากสัตว์ร้ายนั้นอยู่นอกขอบเขตของแสงไฟตะเกียง นางจะพุ่งตัวออกไปลงมือไม่ได้
“หรือว่าให้ข้าถือหน้าไม้ก่อน…” อวี๋เซียนหันหน้ากลับมาถามเซี่ยเฉียว
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่อวี๋เซียนจะพูดจบ นางก็ได้ยินเสียงหน้าไม้ที่เซี่ยเฉียวยิงออกไปดอกหนึ่งดัง ฟี้ว
หลังจากเสียง ฉึก ดังขึ้น พวกนางก็ได้ยินเสียงหมาป่าล้มลงทันที!
“…”
สีหน้าของอวี๋เซียนและเฝิงหยิงหยิงแข็งค้าง โดยเฉพาะอวี๋เซียนที่รู้สึกว่าหน้าไม้ดอกที่ยิงออกไปเมื่อครู่นี้แม่นเหลือเกิน…
“ท่านยังสามารถยิงหน้าไม้ได้ด้วย…ไม่ใช่ว่าร่างกายเจ้าอ่อนแอบอบบางมากหรือ” อวี๋เซียนอึ้งงันไป
ตั้งแต่ที่นางสอนเซี่ยผิงไหวมา เด็กชายก็มักจะบ่นข้างหูนางอยู่เสมอว่า พี่หญิงใหญ่ของเขาเกิดมาอ่อนโยนและสง่างาม ทนลำบากไม่ได้ บอกว่านางอ่อนแอบอบบาง ไม่มีเรี่ยวแรง…
นางได้ยินมาว่าเซี่ยเฉียวไม่สามารถจะตกใจได้แม้แต่น้อย เป็นหญิงสาวที่สามารถเป็นลมได้ทุกเมื่อ!
