บสั้นและหน้าไม้คันหนึ่ง
หากเป็นหมูป่าจริงๆ นางก็น่าที่จะจัดการได้
เพียงแต่รอบด้านมืดไปหน่อย…
วันนี้ไม่ใช่เพิ่งจะข้างแรมหรือวันเดือนดับ ตามหลักแล้วก็น่าจะมีแสงจันทร์อยู่บ้าง แต่พอท้องฟ้ามืด พระจันทร์กลับเร้นกายหายไปเสียแล้ว พอยื่นมืออกไปก็แทบจะมองไม่เห็นนิ้วทั้งห้าเลย
เสียง…
ดูเหมือนจะยิ่งใกล้เข้ามาทุกที
กรอบแกรบ
บางจังหวะเหมือนเสียงฝีเท้า แต่ก็ยังได้ยินเสียงเหมือนดังออกมาจากป่าด้วย
อวี๋เซียนปกป้องคนด้วยมือเดียว นางจ้องมองตรงไปไม่ไกล พยายามเพ่งมองให้เห็นชัดเจนขึ้นบ้าง
นางเก็บมืออีกข้างหนึ่งกลับมาและถือดาบสั้นขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยกลัวว่าจะตอบสนองไม่ทันเวลา ท่าทางของนางดูเหมือนนักรบที่เฝ้ารอการต่อสู้
เซี่ยเฉียวรู้สึกได้ว่าถูกวิญญาณเฝ้ามอง
“ทั้งๆ ที่ข้า…ได้ยินเสียงอยู่ชัดๆ แต่…” กลับไม่มีอะไร
อวี๋เซียนรู้สึกว่าความรู้สึกนี้น่ากลัวมากเกินไป นางรู้สึกว่ามีศัตรูอยู่รอบๆ ตลอดเวลา แต่กลับมองไม่เห็น ในขณะเดียวกันก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะพุ่งเข้ามาข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว…
เป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอาเสียเลย
“วิญญาณน่ะ” เซี่ยเฉียวบอกความจริง “เสียงที่เจ้าได้ยินคือเสียงแทะกระดูก”
ส่วนจะกระดูกอะไรนั้น นางไม่รู้
“…” เฝิงหยิงหยิงขลาดกลัวขึ้นมาทันที
อวี๋เซียนอดด่าขึ้นมาไม่ได้ “ที่แท้ก็เป็นของที่มองไม่เห็นนี่เอง มิน่าเล่าถึงได้หลอกคนได้ขนาดนี้ จนตายเป็นวิญญาณไปแล้วก็ยังไม่รู้ความ กลับกล้าหาเรื่องมนุษย์ ทำชั่วๆ
