ประตูเรียก ผู้ดูแลฉังก็ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
ปรมาจารย์โม่ไม่อยู่
เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วมุ่น นี่มันบังเอิญเกินไปหน่อยแล้ว!
เซี่ยผิงกั่งไม่พบปรมาจารย์โม่ แต่เวินหลันเฉิงได้เข้าพบรัชทายาทที่สำนักศึกษาและบอกเล่าเรื่องราวอย่างละเอียดแล้ว
ความคิดของจ้าวเสวียนจิ่งไม่เหมือนกับเซี่ยผิงกั่งเท่าไรนัก
หากเป็นวิญญาณทั่วๆ ไป คงไม่สามารถทำให้เซี่ยเฉียวต้องติดตามไปไกลถึงนอกเมืองได้ อีกอย่างนางก็ยังมีหญิงสาวอีกสองคนตามไปด้วย
วิญญาณนี้จะต้องมีลักษณะพิเศษอะไรแน่ๆ…
เขาสั่งให้โจวเว่ยจงพาคนจำนวนหนึ่งไปด้วย แล้วออกนอกเมืองทันที
หลังจากเซี่ยผิงกั่งไปรวมตัวกับคณะของรัชทายาทแล้ว เขาก็มองซ้ายมองขวา แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของปรมาจารย์โม่ “รัชทายาท ปรมาจารย์โม่ผู้นี้ลึกลับจริงๆ ข้าน้อยเพิ่งจะไปหานางที่หอส่องชะตาด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่พบ เรื่องไล่ปีศาจจับวิญญาณนี่ควรให้นางจัดการน่าจะดีกว่านะพ่ะย่ะค่ะ”
“ปรมาจารย์โม่มีหน้าที่กำจัดปีศาจขับไล่วิญญาณชั่วร้าย แล้วจะมีเวลาว่างทุกวันได้อย่างไร” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็เรียนรู้ที่จะพูดจาเหลวไหลบ้างแล้ว
เนื่องจากเซี่ยผิงกั่งได้เคยเห็นความสามารถของปรมาจารย์โม่มาแล้ว เมื่อเวลานี้เขาได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้า “ก็จริง นางไม่เหมือนกับน้องหญิงใหญ่ของข้าที่ไม่มีความสามารถอะไร แต่ก็ยังวิ่งวุ่นไปทั่ว ทำให้คนอื่นต้องเป็นห่วงไปเปล่าๆ”
“ดวงตาคู่นี้ของเจ้าช่าง…ไร้ประโยชน์” จ้าวเสวียนจิ่งเหลือบมองเขาแ
