่อมปลอดภัยตลอดทางไม่มีปัญหาอะไร แต่หากมันพาใครไปด้วย เกรงว่าคงจะได้วกวนอยู่แถวนี้แหละ
“หมายความว่าอย่างไร…” อวี๋เซียนสงสัย แต่สีหน้าของนางดูไม่เหมือนหวาดกลัวแต่อย่างใด
“วันนี้พวกเราพบกับวิญญาณพวกนั้น จึงมีพลังหยินพลังชั่วร้ายติดตัวมาด้วย ดังนั้นเมื่อพวกเราเข้ามาในอาณาเขตนี้ก็น่าจะถูกกักขังไว้แล้ว ตอนนี้คงจะออกไปไม่ได้สักระยะ” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย เมื่อนางเห็นว่ายังไม่ได้มืดค่ำจึงเอ่ยขึ้นทันที “ทิ้งรถไว้ที่นี่ก่อน หากไม่เชื่อ ข้าจะพาพวกเจ้าลองเดินกลับไปดู”
อวี๋เซียนพยักหน้า ถึงอย่างไรก็ยังไม่มืด ลองดูหน่อยดีกว่า
เฝิงหยิงหยิงไม่ได้รู้สึกว่ารอบข้างน่ากลัวอะไรแต่อย่างใด แต่นางถูกคำพูดของเซี่ยเฉียวทำให้ไม่กล้าพูดอะไรอีก
พี่สาวทั้งสองพูดอย่างไร นางก็ทำตามอย่างนั้น ช่างว่าง่ายยิ่งนัก
อวี๋เซียนจำได้ว่าทางขึ้นภูเขามานั้นไม่ได้อยู่ไกลนัก น่าจะพอจำได้อยู่ นางจึงออกตัวนำหน้าเอง
มุ่งหน้าไปทีละก้าวๆ
แต่หลังจากผ่านไปสองเค่อนางก็มองเห็นรถ
“…” อวี๋เซียนงงงันไปเล็กน้อย นางชี้ไปยังทิศทางที่ตนเองเพิ่งจะเดินไป จากนั้นก็ชี้ไปที่รถ “นี่…หลงทางแล้ว?”
“ถูกต้อง” แววตาของเซี่ยเฉียววาบขึ้นเล็กน้อย
หลงทาง?…หึ นี่มันผีบังตาต่างหาก
ตอนที่ 830 พวกเขาสมควรโดน
อวี๋เซียนงงงวยเล็กน้อย ที่ตรงนี้ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรนัก คงไม่ถึงกับหลงทางได้หรอกกระมัง
แต่เมื่อมาคิดดูให้ดี ดอกไม้ต้นไม้ในป่าก็เหมือนๆ กัน บางทีตอนที่เดินๆ
