ไปนางก็อาจจะจำทิศทางไม่ได้จนเมื่อครู่นี้จำทางผิด?
“พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้นะ ข้าจะไปสำรวจทางก่อน” อวี๋เซียนเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งคิดพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง
ร่างกายของเซี่ยเฉียวและเฝิงหยิงหยิงไม่ได้แข็งแรงเท่านาง หากหลงทางขึ้นมาจริงๆ ก็ควรที่จะประหยัดแรงเอาไว้ก่อน
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้ห้ามนางไว้
ขณะที่อวี๋เซียนออกไปสำรวจเส้นทาง เซี่ยเฉียวก็เก็บของบนรถม้าเล็กน้อย
กินอาหารนอกสถานที่
เฝิงหยิงหยิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อเห็นท่าทีที่สงบนิ่งของเซี่ยเฉียว นางก็สงบใจลงได้
“แม่นางเซี่ย ทำไมตะกร้าไม้ไผ่ของท่านนี้ไม่ว่าอะไรๆ ก็มีไปหมดทุกอย่าง” เฝิงหยิงหยิงตกใจเมื่อเห็นเซี่ยเฉียวนำดาบเล่มหนึ่งออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่อย่างคาดไม่ถึง
แม่นางเซี่ยเป็นผู้หญิงนะ นางพกของแบบนี้ออกมาจากบ้านด้วย…
ไม่ค่อยเหมือนกับที่นางคิดไว้เท่าไร
“ก็แค่ดาบเล่มหนึ่งเท่านั้น ข้ามีแรงไม่มาก ดังนั้นของที่จะนำติดตัวออกมาจากบ้านด้วยก็ต้องคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน หากข้าห้าวหาญเหมือนพี่ชายใหญ่ ตอนออกจากบ้านข้าก็คงจะพกกระโจมมาด้วยแล้ว พอตกกลางคนพวกเราจะได้ไม่ต้องเบียดกันนอนบนรถม้า” เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความรู้สึกเสียดาย
ล้วนแต่เกิดจากมารดาคนเดียวกันทั้งคู่ แต่พี่ชายใหญ่ของนางกลับบึกบึนมีแรงมาก แล้วนางเล่า?
จะหายใจแต่ละทีก็ยังลำบาก
แตกต่างกันมากเกินไปจนทำให้วันนี้นางรู้สึกอิจฉาขึ้นมาอีกแล้ว
“กระโจม…วันนี้พวกเราแค่ออกมาซื้อของเท่า
