นั้นนะ…” เฝิงหยิงหยิงแอบจิ๊ปาก
กระโจมในภาพจำของนางนั้นล้วนแต่มีขนาดใหญ่โต ถึงอย่างไรมันก็เป็นของที่ใช้ในการออกทัพจับศึก ราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ นอกจากนั้น ตอนที่กางออกก็ดูเหมือนว่าจะยุ่งยากมากด้วย
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยใช้วัสดุของแพหนังแกะมาทำแบบง่ายๆ ออกมาหลังหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้นำมาด้วย แต่รถม้าก็พอจะถูไถไปได้แล้ว หากตอนกลางคืนรู้สึกเบื่ออึดอัดก็ออกมาเดินรับลมได้ แต่ข้าว่าคืนนี้คงจะนอนไม่หลับหรอก” เซี่ยเฉียวถอนหายใจอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิด
“ข้าไม่ได้ขี้ขลาดขนาดนั้น” เฝิงหยิงหยิงรีบเอ่ย
เซี่ยเฉียวมองออกว่า เฝิงหยิงหยิงนั้นจะต้องกล้าหาญกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง
มิฉะนั้นนางคงจะไม่ตามนางมาหรอก
“แต่ว่าแม่นางเซี่ย วิญญาณที่ท่านสัมผัสได้เมื่อครู่ตอนนี้อยู่บนเขาลูกนี้หรือไม่ คงจะไม่ใช่ภูตภูเขาหรือสัตวประหลาดหรอกกระมัง” เฝิงหยิงหยิงเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
ก่อนหน้านี้นางคิดว่าแม่นางเซี่ยเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอบอบบาง แต่ตอนนี้นางรู้สึกว่า…
นางเหมือนโจรคนหนึ่งอยู่บ้าง
คำพูดนี้ไม่ได้มีเจตนาดูถูก แต่นางเพียงจะบอกว่าเซี่ยเฉียวกับท่านลุงเซี่ยที่นางเห็นวันนี้มีลักษณะนิสัยค่อนข้างคล้ายคลึงกัน
ตอนที่นางบอกว่าจะตามวิญญาณไป ในสายตาเซี่ยเฉียวก็ราวกับมีแสงไฟลุกโชน ชั่วขณะนั้นนางรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวไม่ได้กำลังไล่ตามวิญญาณ แต่เป็นเงินมากกว่า
นอกจากนี้ คนอื่นว่ากันว่านางเป็นพวกอายุสั้น แต่เมื่อครู่ที่พวกนางกำลั
