งหาทางออกอยู่นั้น ฝีเท้าของแม่นางเซี่ยผู้นี้ยังเบาและไวกว่านางเสียอีก!
“อันที่จริงแล้วคนตายกับคนเป็นไม่ได้ต่างกันมากนัก โดยเฉพาะวิญญาณที่ยังมีความรู้สึกตัวอยู่ ความเป็นอยู่ก็ไม่ได้ต่างไปจากตอนที่ยังมีชีวิตมากนัก” เซี่ยเฉียวพูดตามตรง “เพียงแต่ในหมู่คนเป็นก็ยังมีพวกวายร้ายที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าสบตานานๆ แล้วนับประสาอะไรกับคนตายเล่า”
“ก็ใช่ ก็เหมือนกับที่นักเล่าเรื่องพูดไว้ว่า อันที่จริงพวกปีศาจนั้นไม่ได้เลวร้ายเลย” เฝิงหยิงหยิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง
พอพูดออกมาอย่างนั้น นางก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไรแล้ว
“แต่ว่า ทำไมท่านต้องไล่ตามพวกเขาด้วยเล่า วิญญาณที่ทำเรื่องชั่วร้ายเมื่อครู่นี้จะต้องไม่ดีแน่ แล้วจะไล่ตามพวกเขาทำไม” เฝิงหยิงหยิงไม่เข้าใจเท่าใดนัก
เซี่ยเฉียวนิ่งเงียบไปเล็กน้อย
“คันไม้คันมือน่ะ ข้ารู้สึกว่าพวกเขาควรต้องโดนสักหน่อย” คำพูดนี้ของเซี่ยเฉียวก็เป็นแค่คำพูดล้อเล่นสนุกๆ เท่านั้น
