งก็จากไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง
อย่างไรก็ตามคราวนี้วิญญาณทั้งเจ็ดแปดตัวนั้นก็ไม่ได้เตร็ดเตร่ไปที่อื่นอีกแล้ว พวกเขากลับติดตามนางมาและส่งเสียงพูดคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ
“เมื่อครู่นี้นางยื่นมือเข้ามาแทรกแซง คราวนี้ก็เอาอีกแล้ว นางรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะเลื่อยขาตู้น่ะ?”
“ไม่ใช่ว่านางมองเห็นพวกเราหรอกนะ? ข้าได้ยินมาว่า…ในเมืองหลวงมีปรมาจารย์ที่เก่งมาก และยังสามารถรู้แจ้งหยินหยางด้วย…”
“พี่น้องวางใจได้ ข้าเคยไปสืบมาแล้ว ปรมาจารย์ท่านนั้นแก่มากแล้ว แล้วเจ้าดูสิ…แม่นางคนงามคนนี้…ให้ข้ามองอย่างไร…ก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นกระมัง บางคนก็มีสัมผัสเฉียบคมมาตั้งแต่เกิด”
“หากอย่างนั้นพวกเรายังจะเล่นกันอีกไหม”
“หรือว่า…จะติดตามนาง?”
“…”
หลังจากนั้นเหล่าวิญญาณทั้งหลายก็ล้อมรอบตัวนางทันที
มีวิญญาณตนหนึ่งยกเลื่อยขึ้นมาด้วยท่าทางชั่วร้ายก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ ว่า “พวกเราทำให้นางเดินขาเป๋ดีไหม”
วิญญาณตนอื่นๆ ก็พากันพยักหน้ารัวๆ ด้วยความตื่นเต้น
ง่อยเปลี้ย แถมยังเป็นสาวงามที่ง่อยเปลี้ยเสียด้วย ตอนที่นางเดินกะเผลกๆ ไปมาจะต้องน่าสนุกอย่างแน่นอน!
วิญญาณเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหาเซี่ยเฉียวหวังจะลงมือกับนาง
แต่ทันทีที่มือของพวกเขาสัมผัสเซี่ยเฉียว มันก็อ่อนปวกเปียกและตัวของพวกเขาก็เด้งออกไปอย่างรวดเร็ว
“นาง นางเป็นสัตว์ประหลาด! เจ็บ!” วิญญาณทั้งแปดตกอกตกใจ ต่างพากันจ้องมองเซี่ยเฉียวด้วยความโกรธเกรี้ยว
เซี่ยเฉียว
