เห็นแล้วกลับไม่สนใจ มันจะไม่เป็นผลดีต่อร่างกายนาง
ในเมื่อนางเป็นผู้ฝึกตนและเรียนวิชาเพื่อจัดการกับวิญญาณพวกนี้แล้ว ย่อมไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้
“วิญญาณพวกนี้ไม่ธรรมดา ข้าคิดว่าจะติดตามไปสำรวจสถานการณ์ดูก่อน แล้วค่อยคิดอีกที่ว่าจะจัดการอย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยจริงจัง
บางครั้งเมื่อต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ เซี่ยเฉียวลงมือจัดการเองก็ได้
แต่ตอนนี้สถานการณ์ต่างออกไปจากเดิม หลังจากที่นางสำรวจแล้ว ค่อยพาจ้าวเสวียนจิ่งไปด้วยเพื่อหล่อเลี้ยงบำรุงพลังปราณมังกรของเขา ต่อไป…
เมื่อขุนจนอ้วนก็ค่อยใช้การได้
ปราณมังกรของเขาในตอนนี้…จิ๊ หากนำมาวาดยันต์ก็ให้ผลได้ไม่ดีเท่าไรนัก
เซี่ยเฉียวลูบจมูกของตนเองด้วยเคร่งขรึมจริงจังเล็กน้อย
อวี๋เซียนมีหรือจะยอมปล่อยให้เซี่ยเฉียวไปคนเดียว นางคว้าเซี่ยเฉียวไว้ไม่ยอมปล่อย จะติดตามไปด้วยให้ได้
เฝิงหยิงหยิงเองก็ไม่เคยได้ประสบพบเจอเรื่องวิญญาณอะไรพวกนี้มาก่อน แค่นางได้ยินก็ขนลุกขนพองด้วยความขี้ขลาดแล้ว แต่นางก็ยังคงกัดฟันจะติดตามไปด้วยเพื่อหาประสบการณ์
พวกนางกลับไปนั่งรถม้า เซี่ยเฉียวถือเข็มทิศไว้และติดตามไปยังทิศที่เข็มทิศชี้บอก
พวกนางออกนอกเมืองไปด้วยเหตุนั้น
ขณะที่เดินทางไปตามถนนสายหลัก เข็มทิศก็ยังขยับเคลื่อนไหวไม่หยุด
พวกนางนั่งรถม้าเกือบสองชั่วยามกว่าจะหยุดลง
ว่ากันตามจริง เซี่ยเฉียวเองก็คาดไม่ถึงว่าจะออกมาไกลขนาดนี้
“ดูจากตอนนี้ คืนนี้เกรงว่าคงกลับไปไม่ทันแล้ว…”
