ที่จะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
เซี่ยเฉียวเหลือบมองวิญญาณที่อยู่ด้านบน
มีกันเยอะ แต่หลังจากที่ทำของหล่นลงมาแล้ว พวกเขาก็หนีออกไปข้างนอกทันที
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าวิญญาณพวกนี้มีอะไรผิดปกติ นางเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่คิดอะไรมากอีก “อาจารย์อวี๋ ท่านอยู่เป็นเพื่อนหยิงเหนียงนะ ข้ามีธุระ…”
“พวกข้าไปกับท่านด้วย!” อวี๋เซียนรีบร้องบอกทันที “ร่างกายของเจ้าแบบนี้ หากบังเอิญมีเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร ร่างกายของข้าไม่ต่างอะไรกับผู้ชาย หากท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้าก็บอกได้เลย”
เมื่อครู่นี้นางเห็นว่าสีหน้าของเซี่ยเฉียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด
นางเกรงว่ามันจะเป็นเรื่องเร่งด่วน เช่นนั้นนางก็ไม่สามารถปล่อยให้เซี่ยเฉียวออกโรงคนเดียวได้
แม่นางเซี่ยผู้นี้เคยโกรธเซี่ยผิงไหวจนเกือบจะเป็นลมมาแล้ว…
อวี๋เซียนรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวเป็นเกล็ดหิมะบนภูเขาน้ำแข็งที่สวยงามและไร้ที่ติ แต่เปราะบางมาก
แค่สัมผัสเบาๆ ก็แตกสลายได้แล้ว
อวี๋เซียนเองก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรกับผู้ดูแลอีก นางกระโดดข้ามแผ่นกระดานนั้นออกมาทันทีก่อนจะคว้าแขนเฝิงหยิงหยิงตามเซี่ยเฉียวออกไป
ภายในโรงงิ้ว ผู้คนจำนวนมากกำลังอยู่ในความสับสน พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น…
ในเมื่อพวกอวี๋เซียนต้องการติดตามมาด้วย เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ห้าม
“สายตาของท่านดีมาก บอกว่าแผ่นไม้จะตกลงมา มันก็ตกลงมาจริงๆ ข้ารู้สึกว่าการติดตามท่านในวันนี้น่าจะมีเรื่องอะไรสนุกๆ”
