อวี๋เซียนเอ่ยเป็นนัยๆ พลางเกาศีรษะตนเอง
นางเป็นพวกทำอะไรเถื่อนๆ หยาบคายเหมือนกับเด็กคนหนึ่งมาตั้งแต่ยังเล็ก และนางรู้สึกได้ว่าเรื่องที่เซี่ยเฉียวทำจะต้องแตกต่างจากที่เด็กผู้หญิงธรรมดาทั่วไปทำกัน!
เซี่ยเฉียวมองนางด้วยสายตาแปลกๆ “อาจจะไม่ใช่เรื่องสนุก แต่น่ากลัว ท่านยังอยากจะตามไปด้วยไหม”
“แน่นอนอยู่แล้ว เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างท่านยังไม่กลัว…ข้า…ย่อมไม่กลัวแน่นอนอยู่แล้ว” ความสนใจของอวี๋เซียนกลับมาอีกครั้ง
การเดินเล่นในสวนและซื้อของเป็นเรื่องที่…น่าเบื่อมากจริงๆ
ตอนนี้เซี่ยเฉียวต้องการทิ้งนางและเฝิงหยิงหยิงไปทำอย่างอื่น นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
ตกลงกันแล้วนี่ว่าคุณหนูใหญ่เซี่ยจะออกไปเดินเล่นกับพวกนาง
อวี๋เซียนยืนกรานหนักแน่นมาก
“ก็ได้ เช่นนั้นก็ตามมา” เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ห้ามแล้ว
นางแค่ตามวิญญาณพวกนั้นไป
วิญญาณเจ็ดหรือแปดตนน่าจะยังอายุไม่มากตอนที่ตาย พวกเขาล้วนแต่เป็นวัยรุ่นกันทั้งนั้น
หลังจากออกมากจากโรงงิ้วแล้ว พริบตาเดียวพวกเขาก็เข้าไปในร้านขายของเก่า ลูบ ๆ คลำๆ ไปรอบๆ แล้วเริ่มเลื่อยของอีกครั้ง
คราวนี้เป็นชั้นวางของ
ของที่อยู่ในมือของวิญญาณโดยทั่วไปจะมีผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่างมากก็แค่ทำให้เกิดลม ทำให้คนรู้สึกคันๆ มีอาการได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ความสามารถของเลื่อยนี้ก็เหมือนกัน ไม่ได้แข็งแกร่งมาก แต่กลับมีผลบางอย่าง
มันกลับสามารถสร้างร่องรอยขึ้นมาได้จริงๆ
เซี่ยเฉียวก
