็ไม่ได้รีบร้อน นางเพียงแค่รออยู่ด้านใน
เจ้าของร้านขายของโบราณนี้ไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก แต่เขาก็ไม่กล้าพูดหรือถามอะไรมาก สายตาของเขาก็จับจ้องพวกนางอยู่เป็นระยะๆ
อวี๋เซียนและเฝิงหยิงหยิงยิ่งงุนงงสงสัย
อาจเป็นเพราะวิญญาณเจ็ดแปดตนเหล่านี้รวมตัวกันทำให้มีพลังมาก ยังไม่ทันถึงสองเค่อ เซี่ยเฉียวก็เห็นว่าตรงที่พวกเขากำลังจัดการเริ่มเป็นรอยมากแล้ว
นางจึงพูดกับเจ้าของร้าน “นำของทุกอย่างในตู้ใบนี้ลงมาหน่อย ข้าอยากจะดูให้ละเอียดกว่านี้”
“…” เปลือกตาของผู้ดูแลร้านสั่นไม่หยุด
แม่นางน้อยผู้นี้รู้หรือไม่ว่าชั้นวางนี้มีของวางอยู่กี่ชิ้น!
“จะดูทั้งหมดเลยหรือ ไม่สู้แม่นางเลือกสักสองชิ้น ข้าจะหยิบมันลงมาให้ดูก่อน…” เจ้าของร้านดูท่าทางน่าสงสาร
เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “พี่ชายใหญ่ของข้าเป็นเจ้าหน้าที่ของศาลตัดสินคดี ท่านสงสัยว่าข้าจะจ่ายไม่ไหวใช่หรือไม่”
“…” เมื่อเจ้าของร้านได้ยินว่าเป็นศาลตัดสินคดี ใจของเขาก็สั่นรัวทันทีและไม่กล้าถามอะไรอีก จากนั้นเขาก็สั่งให้คนเอาของทั้งหมดบนชั้นวางลงมาทันที
ครืด…โครม!
