องเวินหลันเฉิงผู้นี้ค่อนข้างใช้การได้เลย
เฝิงหยิงหยิงแย้มยิ้ม “แม่นางเซี่ยท่านก็เจริญเช่นกัน คนอื่นต่างก็บอกว่าท่านจะอยู่ได้ไม่นาน แต้ข้าคิดว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น ตอนที่ข้าอยู่ที่บ้านเกิดก็เคยเห็นคนป่วยมาบ้าง คนที่ป่วยจนใกล้จะตายจริงๆ ไม่เหมือนกับท่านหรอก”
คนที่กำลังจะตายไม่ได้มีดวงตาที่งดงามเช่นนี้
แม้ว่าคนคนนั้นจะดูดีแค่ไหน แต่เมื่อถูกทรมานจากความเจ็บป่วยและถูกคุกคามด้วยความตายมานานหลายปี ดวงตาคู่นั้นจะไม่มีทางเจิดจ้าอย่างนี้แน่นอน
แต่แม่นางเซี่ยแตกต่างออกไป ดวงตาของนางทำให้คนที่มองเห็นรู้สึกสบายตามาก
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าเฝิงหยิงหยิงเหมาะสมที่จะเรียนรู้เรื่องโหงวเฮ้งกับนาง
“ด้วยคำพูดอันเป็นมงคลของเจ้า ข้าจะมีอายุยืนยาวเป็นร้อยปีอย่างแน่นอน” เซี่ยเฉียวอารมณ์ดีมีความสุข
นางจะต้องพยายามให้มาก!
โรงงิ้วแห่งนี้ค่อนข้างมีชีวิตชีวา มันเป็นสวนที่สวยงามแห่งหนึ่งและมีผู้หญิงเข้ามาชมงิ้วเป็นจำนวนมาก
อวี๋เซียนเพิ่งเคยมาสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก นางจึงมองสำรวจไปรอบๆ
นางไม่เข้าใจว่าเสียงร้องอีๆ อาๆ นี้หมายถึงอะไร เพียงแต่คิดว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เลวนัก ภายในมีขนมของว่างให้กินเล่น อีกทั้งบนเวทีก็ยังมีคน ‘รำทวน’ ให้ดู แม้ว่ามันจะเป็นแค่การแสดง แต่ก็ยังดีว่าไม่มีอะไรให้ดูเลย
ขณะที่นางกำลังชื่นชมการแสดงอย่างสบายอกสบายใจ นางกลับได้ยินเซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นมา “อาจารย์อวี๋ ข้าว่าแผ่นกระดานที่แขวนอยู่ข้างบนนั่
