สึกทึ่งกับความมีสีสันของที่นี่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นข้าไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าวด้วยซ้ำ จึงไม่มีโอกาสได้เดินเล่นที่นี่สักเท่าไร” อวี๋เซียนเองก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย หากกิจการของที่บ้านนางไม่ได้ถูกท่านอายึดไปล่ะก็ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ขอแค่นางถูกใจอะไร แค่โบกมือทีเดียวก็คงเหมาหมดไปแล้ว!
นางมาเดินเล่นเป็นเพื่อนหญิงสาวที่งดงามสองคนด้วยกันเช่นนี้ แต่ในมือไม่มีเงินอยู่เลย ในใจจึงรู้สึกผิดต่อความงามของแม่นางน้อยทั้งสองจริงๆ
ทั้งสามเข้าไปในร้านดอกไม้ผลไม้ ข้างในร้านมีผลไม้ดีๆ รวมทั้งขนมที่ทำจากดอกไม้และผลไม้ด้วย กลิ่นหอมหวานลอยมากระทบจมูกทันที
เฝิงหยิงหยิงชอบของหวาน เมื่อนางเห็นสิ่งเหล่านี้ก็ถึงกับละสายตาไม่ได้
เมื่อมีความชอบอยู่ในใจ บนใบหน้าของนางจึงแสดงความหลงใหลออกมาเล็กน้อย แต่เนื่องจากนางยังไม่ได้แต่งงาน นางจึงละอายใจที่จะใช้สินสอดทองหมั้นที่ญาติๆ เตรียมไว้ให้นาง ดังนั้นเมื่อเห็นของพวกนี้ในเวลานี้ นางจึงกล้าซื้อไปแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นซึ่งเป็นการประหยัดเงินให้เวินหลันเฉิงด้วย
อวี๋เซียนได้ค่าแรงไม่น้อย แต่นางต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด เพราะจะต้องเก็บสะสมไว้ใช้ในยามแก่ชราด้วย
เซี่ยเฉียว…ยิ่งตระหนี่ขี้เหนียวเข้าไปใหญ่
แค่ซื้อขนมที่ทำจากผลไม้สองชิ้นชิมดูก็เท่านั้น ถึงอย่างไรรสชาติพวกนี้ยังไม่อร่อยเท่าของที่ชุนเอ๋อร์ของนางทำ
ทั้งสามคนพิรี้พิไร สุดท้ายกลับซื้อของเพียงไม่มาก แต่แล้วก็มีเสียงปิดปาก
