หัวเราะดังลอยมาจากข้างๆ
พวกของเซี่ยเฉียวมองหน้ากันไปมา
อวี๋เซียนค่อนข้างตรงไปตรงมา นางจ้องหน้าแม่นางผู้นั้น “มีอะไรน่าขันนักหรือ”
“ของที่ร้านนี้ค่อนข้างแพงหน่อย หากพวกเจ้าสามคนอยากจะได้ของที่ราคาถูกหน่อยก็ไม่ควรมาที่ถนนเส้นนี้ ต้องไปตลาดที่ถนนซีซานนั่นจึงจะถูก” อีกฝ่ายเอ่ยกับอวี๋เซียนพลางส่งยิ้มหวานมาให้
เซี่ยเฉียวเหลือบมองข้างๆ เล็กน้อย แล้วนางก็พบว่าอีกฝ่ายก็มีกันสามคนเหมือนกัน
แต่ที่ไม่เหมือนกันคือแม่นางน้อยทั้งสามแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่หรูหรามากๆ ที่บ้านของพวกนางจะต้องมีฐานะไม่เลวแน่ๆ
ในเมืองหลวงนี้มีผู้ดีมีอำนาจอยู่ถมไป ที่เซี่ยเฉียวเคยพบเจอมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
แม้แต่ที่สำนักศึกษาหลวง ลูกคุณหนูที่อยู่ในชั้นเรียนเฉียนและคุณก็มีจำนวนไม่น้อยแล้ว
“ซื้อน้อยเกินไปหรือ” อวี๋เซียนได้ยินที่อีกฝ่ายพูดก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นนางก็หันไปมองผู้ดูแลร้าน “ทำไมหรือ จะต้องซื้อของในร้านเจ้าให้มากพอด้วยหรือ”
ผู้ดูแลร้านกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูกเสียแล้ว
เขาไม่รู้ว่าจะต้องตอบอย่างไรดี
เขาเปิดร้านทำการค้า ผู้มาเยือนย่อมถือว่าเป็นลูกค้า
เพียงแต่…
“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกขอรับ เพียงแต่ปกติแล้ว…ปกติแล้วก็มักจะซื้อกันมากหน่อย อย่างเช่นแม่นางจ้าวผู้นี้ก็เป็นลูกค้ารายใหญ่และลูกค้าประจำของร้านเรา…” ผู้ดูแลร้านกัดฟันพูด
แม้ว่าแม่นางจ้าวผู้นี้จะมีสถานะไม่ธรรมดา แต่คนที่มาเดินซื้อของที่ถนนเส้นนี้ได้ ไหนเลยจะม
