ยัง…
แววตาของอีกฝ่ายตรงไปตรงมาและทิ่มแทงเล็กน้อย
“อ่อ ที่แท้ก็เป็นคนที่ดอกท้อเน่าๆ[1] ของเวินหลันเฉิงนี่เอง” เซี่ยเฉียวทอดถอนออกมาเบาๆ
“จะซื้อก็ไม่ให้ซื้อ จะคืนก็ไม่ได้” อวี๋เซียนขมวดคิ้ว “มีกฎเกณฑ์มากมายจริงๆ ร้านเจ้าทำทำการค้าขายเป็นไหมนี่ ทำไมเจ้าไม่วางป้ายข้างนอกแล้วเขียนบอกให้ชัดเจนไปเลยล่ะ”
“…” ผู้ดูแลร้านพูดไม่ออก ร้านเขาไม่ได้มีกฎข้อนี้จริงๆ!
แต่…
“ท่านนี้คือท่านหญิงแห่งจวนหย่งหลินอ๋อง….” ดังนั้นเขาควรจะหลีกเลี่ยงเสียหน่อย
เชื้อพระวงศ์?
เซี่ยเฉียวเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้มองอย่างพินิจพิจารณา หลังจากนั้นในใจของนางก็ไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ แล้ว
อวี๋เซียนเองก็รู้ดีว่าในเมืองหลวงนี้มีคนมากมายที่ไม่ควรยั่วยุหาเรื่องด้วย ข้างหลังนางมีแม่นางเซี่ยที่มีสุขภาพไม่ดีและแม่นางเฝิงที่เพิ่งมาถึง ดังนั้นนางจึงไม่ควรที่จะสร้างปัญหา
นางโตกว่าพวกนางเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ควรปล่อยให้น้องหญิงทั้งสองออกหน้าเจรจา นางก็เลยเอ่ยถามอย่าสุภาพ “ลูกค้าที่ร้านเจ้าจะต้องซื้อย่างน้อยคนละเท่าไรหรือ”
ผู้ดูแลร้านหันไปมองแม่นางจ้าว
เมื่อแม่นางจ้าวได้ยินเช่นนั้น นางก็ยิ้มเล็กน้อย
“วันนี้เห็นแก่หน้าข้าก็ให้แล้วไปเถอะ ก็แค่ขนมเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่จำเป็นถึงขนาดต้องบังคับให้พวกนางสามคนต้องซื้อกลับไปหมดร้านหรอก” แม่นางจ้าวเอ่ยยิ้มๆ
นางแค่อยากจะลองดูว่าเฝิงหยิงหยิงผู้นี้เป็นคนแบบไหนเท่านั้น
ตอนนี้
