นางก็พอจะมองออกแล้ว
หน้าตานางก็ไม่เลวเท่าไรหรอก ร่างอวบๆ ใบหน้าเล็กๆ น่ารักทีเดียว แต่นางไม่ใช่คนใจกล้า ท่าทางไม่กล้าออกหน้าตัดสินใจอะไรเท่าไรนัก
หากเฝิงหยิงหยิงรู้ว่าแม่นางจ้าวผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่คงจะต้องตกใจเป็นแน่
ออกหน้า?
ตอนนี้นางยังไม่ได้แต่งกับเวินหลันเฉิงเสียหน่อย!
ทั่วทั้งเมืองหลวงนี้ไม่มีบ้านของนางสักหลัง ตอนนี้นางออกมาเดินเล่นกับว่าที่พระชายารัชทายาท แล้วจะให้นางกล้าออกหน้าได้อย่างไร
“ก็แค่ขนมเล็กน้อยไม่ใช่หรือ แค่นี้ก็ต้องบังคับซื้อกันด้วย ถ้าให้พวกเราซื้อไปทั้งร้านจริงๆ ก็บ้าไปแล้ว” อวี๋เซียนไม่เข้าใจ นางเอียงคอหันไปมองเซี่ยเฉียว “หรือว่า…ประเดี๋ยวข้าลองไปคุยกับพี่ชายของข้าดูหน่อย ให้เขาลองสืบดูว่าร้านนี้เป็นร้านค้าผิดกฎหมายหรือเปล่า”
ผู้ดูแลร้านใจเต้นแรงขึ้นมาทันที “ไม่กล้าไม่กล้า…”
แม่นางจ้าวไม่ได้เห็นอวี๋เซียนอยู่ในสายตา นางแค่จับตาดูเฝิงหยิงหยิงเท่านั้น
แต่ข้างหลังแม่นางจ้าวกลับมีดวงตาของหญิงสาวคู่หนึ่งที่อดจ้องมองอวี๋เซียนไม่ได้…
ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นเคย และรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่กลับนึกไม่ออก…
ส่วนเซี่ยเฉียวก็ไม่มีใครมองนางเลยสักคน
อันที่จริงเซี่ยเฉียวก้มหน้าน้อยๆ อยู่ตลอดเวลา นางจึงดูเหมือนไม่ค่อยมีตัวตนสักเท่าไรนัก ต่อให้นางหน้าตาดี แต่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากคนอื่นได้
“เจ้าคือ…แม่นางเฝิงสินะ?” แม่นางจ้าวเข้าประเด็นเสียที “ท่านพ่อของข้าชื่นชมเวินห
