จารย์สอนการต่อสู้ของบ้านนี้” อวี๋เซียนร่าเริงมาก นางยิ้มอย่างสดใสให้กับเฝิงหยิงหยิง แต่ถึงอย่างไรตอนนี้นางแต่งชุดผู้ชายอยู่ มันจึงดูกรุ้มกริ่มเล็กน้อย
เฝิงหยิงหยิงหน้าแดงและทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ทันใดนั้นอวี๋เซียนก็นึกถึงเสื้อผ้าที่ตนกำลังสวมใส่ขึ้นมาได้ แล้วก็ถอนหายใจ “ โอ้ เจ้าอย่าได้กลัวไปเลย ข้าเป็นผู้หญิงน่ะ ที่ใส่เสื้อผ้าแบบนี้ก็เพราะมัน…สะดวกดีใช่ไหมล่ะ”
เฝิงหยิงหยิงได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจ “คำนับพี่หญิงอวี๋เจ้าค่ะ”
อวี๋เซียนเห็นนางทำความเคารพเช่นนั้นก็จนใจรับคำนับตามมารยาทอย่างเคอะเขิน
“ข้ายังมีเรื่องสำคัญ….” เวินหลันเฉิงเหลือบมองเฝิงหยิงหยิงเล็กน้อย “เจ้าอยู่ที่นี่เล่นกับแม่นางเซี่ยและแม่นางอวี๋ก็แล้วกันนะ พอตกเย็นข้าจะส่งคนมารับเจ้ากลับไป อีกอย่าง…วันนี้ข้าต้องรบกวนน้องหญิงใหญ่และแม่นางอวี๋แล้ว ค่าใช้จ่ายในวันนี้ข้าเวินหลันเฉิงจะเป็นคนรับผิดชอบเอง หากน้องหญิงใหญ่ถูกใจของชิ้นไหนก็ซื้อได้เลย อย่าได้เกรงใจ ถือเสียว่าเป็นของขวัญที่พี่ชายมอบให้ก็แล้วกัน”
ในที่สุดเซี่ยเฉียวก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเซี่ยหนิวซานจึงชมเวินหลันเฉิงไม่หยุด
คนผู้นี้…มีมารยาทอย่างที่สุด
การพูดการจาก็ไม่เร็วไม่ช้าเกินไป ท่าทางสุภาพอบอุ่น เมื่อมองดูแล้วก็มีแต่คำว่า ‘สุภาพบุรุษโดยแท้’ อยู่ในหัวเท่านั้น
“ขอบคุณพี่บุญธรรม” เมื่อคนอื่นให้เกียรติมา เซี่ยเฉียวก็รับมาด้วยความสุภาพ
เมื่อเป็นเช่นนี้เวินหลันเฉิงจึงสามารถจ
