ากไปได้อย่างวางใจ วันนี้เขาไม่ต้องไปสำหนักฮั่นหลิน แต่เขานัดหมายไว้กับองค์รัชทายาและเซี่ยผิงกั่งไปทำธุระเรื่องอื่นด้วยกัน
เขาจากไปอยากรีบร้อน
เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะสั่งให้คนเตรียมรถม้าเพื่อที่จะพาเฝิงหยิงหยิงออกไปเดินเล่นด้วยกัน
แน่นอนว่าอวี๋เซียนก็ติดตามไปด้วย
ทั้งสามเดินไปตามถนนที่มีสีสันที่สุดในเมืองหลวงด้วยกัน อวี๋เซียนก็เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นสตรีด้วย
อวี๋เซียนนับได้ว่ามีหน้าตางดงาม แต่กลับทำให้ผู้คนลืมไม่ลงเมื่อได้พบเห็น นางมีบุคลิกองอาจผึ่งผายเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์คู่นั้นมีความเย็นชาและมีพลังเป็นพิเศษ ท่วงท่าสง่างามจนแม้แต่ผู้ชายก็ยังเทียบไม่ได้!
“ข้าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่ประณีตพิถีพิถันแบบนี้มานานแล้ว มันน่าอึดอัดจริงๆ เป็นผู้ชายยังดีกว่าตั้งเยอะ เวลาเดินก็ไม่ต้องกังวล ไม่เหมือนตอนนี้ ข้ารู้สึกว่าเท้าซ้ายขัดเท้าขวาตลอดเลย” การเดินทางส่วนใหญ่ใช้รถม้า แต่พอมาถึงถนนเส้นนี้แล้ว รถม้ากลับไม่สะดวกเท่าไรนัก
คนเดินถนนมาก รถม้าจึงติดขัด
“เท้าซ้ายขัดเท้าขวา…” เซี่ยเฉียวก้มลงไปมองก็เห็นว่ามีวิญญาณผูกเชือกไว้รอบข้อเท้าของอวี๋เซียน นางรู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย
มีวิญญาณซุกซนอยู่บนถนนเส้นนี้มากเกินไปแล้ว ดังนั้น…
การอวี๋เวียนรู้สึกเดินไม่ถัดไม่ใช่เพราะนางเดินไม่เป็น แต่เป็นเพราะมีวิญญาณกำลังแกล้งหยอกนางต่างหาก
แต่เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามาก
ตัวอย่างเช่น……
เซี่ยเฉียวกวาดตามองไปไม
