ชีวิต! พวกเขา พวกเขาต่างก็บอกว่าท่านทวงความยุติธรรมให้วิญญาณได้ ข้าเองก็มีชีวิตที่น่าอนาถ ร้องเพลงหาเงินมาสิบกว่าปีกว่าจะเก็บเงินเพื่อไถ่ตัวได้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ไถ่ตัวเป็นสามัญชนก็ต้องมาถูกทุบตีจนตายเพราะเกิดสงครามขึ้นที่ชายแดน!”
ไม่เพียงแต่ถูกทุบตีจนตาย นางยังต้องทนต่อการทารุณกรรมมาอย่างยาวนาน
ตอนนั้นนางเหมือนหนูเดินข้ามถนนที่ไม่มีใครสักคนให้ความช่วยเหลือและสงสารนาง
ในใจนางรู้สึกขุ่นเคือง แต่กลับไม่รู้ว่าจะแค้นใคร
เมื่อไม่มีที่ระบายความคับข้องใจ นางก็เลยล่องลอยไปทั่ว เนื่องจากตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นางเป็นหญิงที่หากินกับการร้องเพลง หลังจากตายไปแล้ว เมื่อใดที่นางเห็นแม่นางน้อยหน้าตาดี นางก็มักที่จะติดตามไปอย่างอดไม่ได้ และสร้างผลกระทบให้กับอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
เพราะนางมีไอแค้น ดังนั้นคนส่วนใหญ่ที่เป็นเป้าหมายของนางจึงตกต่ำทรุดโทรมในที่สุด
เซี่ยเฉียวพอที่จะทำนายได้ว่าวิญญาณตนนี้แปดเปื้อนเวรกรรมมาไม่น้อย
ดังนั้นในเวลานี้นางจึงมีท่าทีเย็นชาเมื่อได้ยินคำพูดของวิญญาณ “ปกติแล้วข้าก็จะส่งวิญญาณแค้นอย่างเจ้าลงไปปรโลกนั่นแหละ แต่คราวนี้น่าจะเป็นข้อยกเว้น”
นางมักจะไต่ตรองว่าจะจัดการเช่นไรกับวิญญาณแค้นเหล่านี้
ส่วนใหญ่แล้วนางก็จะส่งพวกเขาลงไปยังปรโลก หากพวกเขาทำความผิดอะไร เบื้องล่างก็มีกฎเกณฑ์ให้พวกเขาต้องชดใช้คืนอยู่แล้ว
แต่สำหรับวิญญาณตนนี้
เซี่ยเฉียวหันไปมองเซี่ยซีที่นอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้
