ยู่ แล้วยังไม่ยอมบอกข้านะ?!” เซี่ยผิงไหวรู้แล้วว่าทุกคนต่างก็รู้เรื่องของพี่หญิงใหญ่ มีแต่เขาเท่านั้นที่ถูดปิดหูปิดตาไม่รู้เรื่องอะไรเลย!
เซี่ยซีหดศีรษะของนางเข้าไปในผ้าห่ม ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก
เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เซี่ยผิงไหว “นิสัยอย่างเซี่ยซีนี่หรือจะกล้าบอกเจ้า? เจ้าไม่กลัวว่าพี่ชายใหญ่จะตัดคอนางไปด้วยหรือ“
“ก็จริง” เซี่ยผิงไหวเบ้ปาก “พวกท่านขี้ขลาดกันทั้งนั้น จะกลัวเขาไปทำไม! เขาก็แค่สู้เก่งกว่าข้าเท่านั้นเอง ข้ายังไม่โตนี่ รออีกไม่กี่ปี ข้าจะซัดเขาให้ฟันร่วงเต็มพื้นเลย!”
“หึ” เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาทันที
ฟันร่วงเต็มพื้น?
ที่เซี่ยผิงไหวยังมีฟันอยู่ครบทั้งปากแบบนี้ก็เพราะเซี่ยผิงกั่งยังปรานีเขาอยู่บ้างเท่านั้น
รู้จักขอบคุณเสียหน่อยดีไหม!
แต่คราวนี้เซี่ยผิงไหวก็ได้บทเรียนไปพอสมควรแล้ว หากต่อไปเขาทำผิดอีก…เกรงว่าพี่ชายใหญ่คงจะต้องตัดแขนขาของเขาเป็นการลงโทษแล้ว
เซี่ยเฉียวไม่ได้กลับบ้านมาเกินครึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้นางเพิ่งจะกลับมา ข้าวปลาอาหารในบ้านก็ตระเตรียมไว้เพิ่มขึ้น พอตกกลางคืนพวกเขาทั้งครอบครัวก็รวมตัวกินข้าวเย็นด้วยกัน
“ท่านพ่อ ช่วงนี้ท่านกำลังมีเกณฑ์เรื่องความรักหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามขึ้นมาบนโต๊ะกินข้าวด้วยท่าทีสบายๆ
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็หยุดการเคลื่อนไหวลงชั่วครู่
แล้วมองบิดาของตน
เซี่ยหนิวซานทำหน้าไม่รู้อิโหน่อิเหน่ “ข้าจะมีความรักอะไร!”
เขาคิดที่จะแต่งงานใหม่จริงๆ แ
