ียวแค้นเสียงเยาะ “เจ้ามีเรื่องอะไรให้คิดมากมาย เกรงว่าตอนมีชีวิตอยู่ไม่สมปรารถนา พอตายไปแล้วจึงได้คิดมากไปหน่อยเท่านั้น”
“ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก ข้าอยู่ในร่างนาง หากเจ้ากล้าไปหาใครมาจัดการข้า ชีวิตน้อยๆ ของน้องสาวเจ้า…จุ๊ๆ…” วิญญาณแค้นตนนี้ค่อนข้างเหิมเกริมเลยทีเดียว
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่รีบร้อน
หากเรื่องเล็กน้อยแค่นี้นางก็ยังจัดการไม่ได้ แล้วนางจะเป็นปรมาจารย์ได้อย่างไร
ไม่นานนักพ่อบ้านก็นำของเข้ามา
ของทุกอย่างถูกนำมาจากเรือนของนางซึ่งล้วนใช้การได้ทั้งนั้น
“เจ้าจะทำอะไร” วิญญาณรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยและมักจะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างน่ากลัว โดยเฉพาะกลิ่นอายบนร่างของนางซึ่งทำให้นางไม่กล้าเข้าใกล้โดยไม่มีสาเหตุ
เซี่ยเฉียวสั่งให้คนจัดโต๊ะและเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดแท่นทำพิธี
ใบหน้าของนางสงบนิ่ง และหลังจากที่นางจุดเครื่องหอมแล้ว นางก็เริ่มสั่นกระดิ่งวิเศษในมือของนาง
เมื่อเสียงดังขึ้น วิญญาณแค้นก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“พี่หญิงใหญ่ท่านไหวไหมเนี่ย ทำไมท่านดูเหมือนพวกต้มตุ๋นหลอกลวงข้างถนนพวกนั้นเลยเล่า” เซี่ยผิงไหวนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจเลยสักนิด
เซี่ยเฉียวโยนกระดาษยันต์สีเหลืองในมือของนางออกไป
พอนางชี้กระบี่ไม้ท้อออกไป ยันต์แผ่นนั้นก็ระเบิดขึ้นกลางอากาศทันที
แปะๆ เซี่ยผิงไหวเห็นเช่นนั้นก็ปรบมือด้วยความประหลาดใจทันที “เยี่ยม! พี่หญิงใหญ่ นักเล่นปาหี่ข้างถนนยังไม่เก่งเท่าท
