รกินเนื้อคนของที่นั่นก็ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง
เฉียนหยวนก็มีคนเร่ร่อนเช่นกัน เมื่อพวกเขาเหล่านี้พบเจอเข้ากับชาวหรงซาน จุดจบของพวกเขาก็ไม่ค่อยจะดีนัก ดังนั้นมันจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ทาสหญิงของหรงซานในอาณาเขตของเฉียนหยวนต้องถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม
แม้ว่าชาวบ้านเป็นผู้บริสุทธิ์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็จริง แต่มันก็ถือว่าเป็นการตาต่อตาฟันต่อฟัน
บัดนี้คำพูดของเซี่ยเฉียวทำให้วิญญาณแค้นตนนี้โกรธแค้น นางจึงไม่หลบซ่อนอีกต่อไป
นางมองไปยังเซี่ยเฉียวอย่างเย็นชาและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “พอเป็นชาวหรงซานก็สมควรตายอย่างนั้นหรือ! ข้าถูกขายมาที่นี่ตั้งแต่อายุสิบขวบ ทุกวันต้องเรียนรู้วิธีเอาอกเอาใจผู้ชาย หรงซานเป็นอย่างไร ข้าลืมไปตั้งนานแล้ว! แต่เพราะดวงตาคู่นี้ ข้าจึงถูกทุบตีจนตาย!”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับน้องสาวของข้าด้วย” เซี่ยเฉียวไม่รู้สึกเห็นใจสักนิด
แน่นอนว่านางน่าสงสารที่ถูกคนขายตัวมา
แต่เซี่ยซีก็ไม่เคยล่วงเกินนางนี่?
“ย่อมไม่เกี่ยวอะไรกับนาง” วิญญาณหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง “ข้าก็แค่…เห็นแม่นางน้อยคนนี้แล้วชอบน่ะ เสียงของนางไพเราะมาก บิดาของนางก็ยังเป็นวีรบุรุษที่ฆ่าคนเถื่อน ข้าอยากเป็นนาง!”
ทำไมนางต้องเป็นคนเถื่อน ทำไมนางต้องเป็นชาวหรงซานที่สมควรตายด้วยเล่า
นางไม่ต้องการ นางอยากเป็นลูกคุณหนูมีชาติตระกูล!
เซี่ยเฉียวยิ้มออกมาด้วยความโกรธเพราะคำพูดของวิญญาณ
“เจ้าอยากขึ้นสวรรค์ ต้องการให้ข้าจัดการให้ไหม” เซี่ยเฉ
