่งซีอวิ๋นก็เละเทะเต็มไปด้วยเลือด
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างมืดมน “ที่แท้ก็มีวันที่เจ้าตกมาอยู่ในมือของข้าด้วย! สมน้ำหน้า! ฮ่าฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า!”
“ข้าคิดถึงใบหน้าของเจ้าทั้งวันทั้งคืน คิดไปคิดมาก็เสียใจที่ถูกเจ้าหลอกใช้ตอนนั้น!”
“แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ที่ข้าจะมานั่งเสียใจภายหลัง ข้าแก้แค้นไม่ได้ ข้าระบายความเกลียดชังออกไปไม่ได้ ข้าได้แต่สาปแช่งตลอดทั้งวัน ด่าทอเจ้าทั้งวัน ที่แท้สวรรค์ก็ลืมตา ได้ยินข้าเสียที!”
“ฮ่า! โทษประหาร ข้าได้ยินแล้วว่าเจ้าเป็นนักโทษประหาร!”
“…”
น้ำเสียงของนางแหบแห้งและดุร้ายราวกับภูเขาไฟที่ถูกกดไว้เป็นเวลานานระเบิดปะทุออกมา และไฟที่ลุกโชติช่วงนั้นสามารถกลืนกินต่งซีอวิ๋นได้เลย
แต่ต่งซีอวิ๋นไม่รู้ว่าคนตรงหน้านางเป็นใคร และก็ไม่รู้ว่าตนเองไปล่วงเกินคนในคุกตั้งแต่เมื่อไร
หลังจากถูกทุบตี กัด เตะ และถีบไปเต็มๆ สองวัน นางจึงเพิ่งจะนึกออกว่าผู้หญิงคนนั้นคือ…ซย่าหย่าอวิ๋น
ต่งซีอวิ๋นไม่เคยคิดว่าตนเองจะตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนแบบนี้
ยิ่งนึกไม่ถึงว่านางจะกลายเป็นอย่างนี้
นางเพิ่งจะถูกขังแค่ไม่นานเองนี่?
แล้วนางเล่า!
ชั่วขณะนั้นต่งซีอวิ๋นหมดหวังอย่างสิ้นเชิง
