ไรมากไปกว่าพวกต้มตุ๋นหลอกลวงที่พูดจาไร้สาระ
ไม่มีความสามารถอะไร
“ผู้ดูแลร้าน” เซี่ยเฉียวส่งเสียงเรียก
ผู้ดูแลร้านฉังรีบมายืนกันไว้ที่ประตูห้องกั้นนี้ทันที
“ปรมาจารย์โม่ นี่ท่านกำลังถือว่าร้านใหญ่แล้วไม่ง้อลูกค้าอย่างนั้นหรือ กล้าดีอย่างไร” ต่งซีอวิ๋นขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่านางไม่คิดว่าปรมาจารย์โม่จะเสียมารยาทขนาดนี้!
เซี่ยเฉียวยิ้ม “ใช้คำได้ดีมาก”
“กำไลข้อมือของเจ้าเป็นของมีคุณภาพ เมื่อเจ้ามาถึงหอส่องชะตาแล้ว ข้าก็ต้องให้เจ้าซื้อสินค้าให้คุ้มค่า จะให้เจ้าขาดทุนได้อย่างไร” เซี่ยเฉียวพูดแล้วก็เดินไปยืนอยู่ข้างหน้าต่งซีอวิ๋น
“ข้าบอกแล้วว่า ข้าต้องการให้เจ้าเห็นพลังแห่งความโชคร้ายของตัวเอง ก็ต้องทำให้ได้อย่างที่พูดสิ” เซี่ยเฉียวท่าทางจริงจัง จากนั้นก็หันไปพูดกับผู้ดูแลร้านฉัง “ยืนนิ่งอยู่ทำไม จับแขนของนางไว้ อย่าปล่อยให้นางขยับได้ จะให้เสียของไม่ได้แม้แต่หยดเดียว!”
“……” ผู้ดูแลร้านฉังลนลานเล็กน้อย นี่…อีกฝ่ายเป็นแม่นางน้อย ให้เขาทำตัวหยาบคายจะดีหรือ
จากนั้นผู้ดูแลร้านก็เข้ามาคว้าแขนต่งอีอวิ๋นด้วยแววตาดุร้าย รีบทำตามที่เซี่ยเฉียวสั่งแต่โดยดี
