ธจนตัวสั่น “เจ้า เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล! นางตายไปแล้ว เจ้ายังคิดที่จะทำลายชื่อเสียงของนางอีกหรือ”
จะให้เรื่องแบบนี้แพร่งพรายออกไปได้อย่างไร!
อีกอย่าง ในเมื่อเป็นการสืบคดี ข้างๆ ย่อมมีคนคอยจดบันทึกเรื่องราวอยู่ คำพูดพวกนี้ล้วนเป็นหลักฐานในศาล!
เซี่ยผิงกั่งไม่สนใจ “คนก็ตายไปแล้ว ชื่อเสียงจะมีประโยชน์อะไรอีก การล้างแค้นให้นางหรือว่าชื่อเสียงสำคัญกว่า? ท่านเป็นพ่อไม่รู้เลยหรือ”
ใต้เท้าต่งใจสั่นสะท้านไปหมด เขากัดฟันเอ่ยขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้า เจ้าถามทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว! ใครที่บุกเข้ามาวันนั้น นอกจากเจ้าแล้วจะเป็นใครได้อีก! หากไม่ใช่อย่างนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะให้ยอมให้ลูกสาวของข้าแต่งกับคนหยาบช้าอย่างเจ้าหรือ!”
“พูดดีๆ อย่าได้เอะอะโวยวาย อย่าได้ดูถูกขุนนางเซี่ย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย
ให้ท้ายลูกน้อง
เซี่ยผิงกั่งเป็นคนของเขา ข้างๆ ก็ยังมีเซี่ยเฉียวยืนอยู่ด้วย
ใต้เท้าต่งรู้สึกปวดใจเพราะคำพูดของรัชทายาท เขารู้สึกอึดอัดคับข้องใจยิ่งนัก
คนที่สูญเสียลูกสาวก็คือเขา รัชทายาททำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร ลำเอียงชัดเจนเกินไปไหม!
เดิมทีเซี่ยผิงกั่งก็เป็นคนทำให้ลูกสาวของเขาแปดเปื้อนมลทินก่อน แต่รัชทายาทก็ยังไร้เหตุผล และตอนนี้เซี่ยผิงกั่งก็ยังปรักปรำลูกสาวของเขา หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจนคนอื่นคิดว่าเป็นเรื่องจริง แล้วทำให้งานแต่งงานของลูกสาวคนโตของเขามีความผิดพลาดขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า!
ตอนท
