งไม่ยอมให้ลูกชายข้าต้องกลายเป็นคนโง่หรอกกระมัง” เซี่ยหนิวซานรู้สึกว่าตนเองมีเหตุผลมากแล้ว
ลูกชายของเขาไม่ใช่คนมักมากเช่นนั้น
หากบอกว่าลูกชายของเขาออกไปฆ่าคนกลางดึก ไม่แน่เขาอาจจะลังเลเล็กน้อย
“ท่านถามลูกชายของท่านแล้วหรือ! เซี่ยผิงกั่งเล่า? ท่านให้เขาออกมาหน่อย! ข้าจะถามเขาด้วยตัวเอง!” ใต้เท้าต่งไม่คิดที่จะพูดคุยกับโจรผู้นี้อีกต่อไปแม้สักประโยค
เซี่ยผิงกั่งเองก็ยังไม่ได้ออกไปทำงานที่ศาลตัดสินคดี พอเขาทราบข่าวก็รีบมาแต่โดยดี
ร่างสูงของเขากดข่มใต้เท้าต่งลงไปทันที ทันใดนั้นความเกรี้ยวกราดของใต้เท้าต่งก็ลดลงไปเล็กน้อย
“ถึงอย่างไรลูกสาวของข้า…ก็เป็นกุลสตรีมีชาติตระกูล หากเจ้าคิดที่จะผูกแค้นกับตระกูลข้าก็ไม่ต้องตอบรับการแต่งงานนี้ แต่หลังจากที่ข้ากลับไปแล้วก็คงไม่มีทางอื่นนอกจากจะให้นางดื่มเหล้าพิษเพื่อจบเรื่องนี้ไปเสีย จะได้ไม่ต้องมาอับอายขายหน้าคนอื่น!” ใต้เท้าต่งเอ่ย
เซี่ยผิงกั่งนิ่วหน้า “เรื่องของบ้านท่านเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย มาพูดกับข้าทำไม”
“…” ใต้เท้าต่งโกรธจนหน้าเขียวหน้าแดง
เขารู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านจนแทบอยากจะยกดาบขึ้นมาฆ่าคน
“เขาบอกว่าเมื่อคืนเจ้าปีนกับแพงเข้าไปทำลายลูกสาวของเขา” เซี่ยหนิวซานที่อยู่ข้างๆ อธิบายแบบราดน้ำมันลงบนกองไฟ
เซี่ยผิงกั่งตกตะลึงไปเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ทำ ลูกสาวของท่าน…”
เซี่ยผิงกั่งครุ่นคิดเล็กน้อย “หมายถึงคุณหนูรองตระกูลต่ง? นางช่างเป็นเด็กสาวที่โชคร้ายจริง
