ิ
ต่งซีอวิ๋นนั่งอยู่ในห้องเรียนเรือนหมู่ตัน ปกติแล้วต่อให้นางไม่พูดอะไรเลย ก็มักจะมีเด็กผู้หญิงเข้าหานางเพื่อพูดคุยเรื่องตำราภาพวาดบทกวีอยู่เสมอ
แต่หลายวันมานี้ ข้างกายนางกลับว่างเปล่า ไม่มีใครเข้าหาเลยสักคน
“ตอนนี้เหลืออีกไม่ถึงสิบวันก็จะถึงวันสอบใหญ่แล้ว ช่วงนี้อาจารย์พูดว่าพวกเรือนคงกู่พัฒนาขึ้นมาก จะต้องทำผลงานได้ดีในการสอบคราวนี้แน่ๆ ข้ากลัวว่าข้าจะได้อันดับต่ำเกินไปแล้วจะถูกเปรียบเทียบ พอถึงตอนนั้นข้าคงจะต้องถูกที่บ้านตำหนิอีกแน่…”
“ก่อนหน้านี้ข้าก็คิดว่าจะตั้งใจอยู่เหมือนกัน แต่…”
คนที่พูดอดที่จะเหลือบไปมองต่งซีอวิ๋นไม่ได้ก่อนจะถอนหายใจ
ตอนที่ทั้งสองเรือนเริ่มแข่งขันกันแรกๆ พวกนางก็ยังมีความฮึกเหิมทะเยอทะยานอยู่ในใจ และเตรียมที่จะทำให้คนของเรือนคงกู่ได้เห็นดี!
แต่…เวลาการบรรยายของอาจารย์ก็มีแค่นั้น บทเรียนก็มากมายและซับซ้อน หากพวกนางต้องการเรียนเสริมก็ต้องทำในเวลาอื่น
ทว่า…
แม่นางตระกูลต่งมักจะชอบจัดงานเลี้ยงน้ำชา นางเป็นว่าที่พระชายาขององค์ชายสี่และเป็นคนเชิญพวกนางมาด้วยตนเอง ดังนั้นพวกนางจึงต้องไป
เมื่อไปที่บ้านตระกูลต่ง พวกนางก็แค่ดื่มชา ชมดอกไม้ พูดคุยกันเรื่องเสื้อผ้าเครื่องประดับ หรือไม่ก็เล่นเกมอะไรกันเล็กน้อยเท่านั้น
ตอนที่เล่นกันจะว่าสนุกก็สนุกอยู่หรอก แต่ตอนนี้เรือนคงกู่นั้นไฟลุกจนแทบจะไหม้ขนคิ้วพวกนางแล้ว เมื่อนึกย้อนไปตอนนั้นจึงได้รู้สึกเสียใจกันขึ้นมา
อีกอย่าง…
