เมื่อเร็วๆ นี้พวกนางเพิ่งจะรู้ว่า ที่แท้แม่นางเซี่ยมีการชี้แนะบทเรียนเพิ่มเติมให้กับคนเรือนคงกู่มาตลอด!
พวกนางมักจะรวมตัวกันบ่อยๆ และพากันอ่านหนังสือ
ตอนนี้ต่งซีอวิ๋นเองก็ได้ยินเรื่องที่หญิงสาวผู้นี้พูดขึ้นมาแล้ว
ไฟโทสะลุกโพลงในใจ
“เจ้าหมายความว่า ที่ข้าจัดงานเลี้ยงน้ำชาเป็นอุปสรรคขัดขวางพวกเจ้า? หากพวกเจ้าสอบได้ไม่ดีก็ถือว่าเป็นความผิดของข้า?” ต่งซีอวิ๋นลุกขึ้นยืนทันที ท่าทางราวกับจะร้องไห้ น้ำเสียงก็หงุดหงิดเล็กน้อย
พอนางพูดเช่นนั้น ทุกคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “แม่นางต่ง พวกเราไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…”
“พวกเราคนเรือนหมู่ตันอาศัยความสามารถของตัวเองถึงเข้ามาเรียนที่เรือนหมู่ตันได้ ข้าก็แค่เชื่อว่าพวกเจ้าจะต้องไม่พ่ายแพ้ให้กับคนเรือนคนกู่พวกนั้นแน่ๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงว่า…หากข้ารู้อย่างนี้ก็คงไม่ทำให้พวกเจ้าเสียเวลา ต่อไปข้าจะระวังให้มากขึ้นก็แล้วกัน แต่ว่า…พวกเจ้าว่าข้าลับหลังเช่นนี้…คิดบ้างหรือไม่ว่าข้าจะเสียใจ?” ต่งซีอวิ๋นอารมณ์ไม่ดีจึงได้พูดจาตรงไปตรงมาเช่นนี้
หากเป็นเมื่อก่อน นางคงจะกดข่มอารมณ์เช่นนี้ลงไปแล้ว
ต่งซีอวิ๋นท่าทางเสียใจมาก หลังจากพูดจบแล้วนางก็จากไปทันที
ทิ้งให้คนที่เหลืออยู่มองหน้ากันไปมา
“ข้าไม่ได้ตำหนินางจริงๆ นะ…” แม่นางฉู่เอ่ยขึ้น
ก่อนที่เซี่ยเฉียวจะมาเมืองหลวง นางได้ชื่อว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวงและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหญิงสาวที่มีความสามารถเป็นอ
