องเขาอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงไปหมด
แต่เขาจะต้องกลับไปให้ได้!
เขาไม่ยอมให้เซี่ยผิงกั่งดูถูกเขาหรอก หลังจากที่เขากลับบ้านไปแล้ว เขาจะตั้งใจเรียนศิลปะการต่อสู้กับอาจารย์และล้างแค้นให้พี่หญิงใหญ่อย่างแน่นอน!
เขาตัดสินใจแน่วแน่ด้วยความโกรธแค้นในใจ เซี่ยผิงไหวกัดฟันและมองไปรอบๆ
เซี่ยผิงกั่งไอ้สารเลวนั่นช่างใจดำนัก เขาหาที่บ้าๆ นี่ให้เขากับพี่หญิงใหญ่ได้อย่างไร ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากหญ้าและต้นไม้ ไม่มีแม้แต่ถนน!
เขากัดฟันถอนหญ้าขึ้นมาสองสามกำมือ และกินรากหญ้าลงไปเล็กน้อย รสขมนั้นยากจะกลืน แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เขาจึงต้องทน
เซี่ยผิงไหวแค่เติมอะไรลงท้องไปบ้างอย่างง่ายๆ ก่อนจะมองหากิ่งไม้ที่ค่อนข้างแข็งแรงมาค้ำร่างตัวเอง และเดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ
เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน…
เขาจะต้องเดินออกจากป่านี้ แล้วให้เห็นถนนก่อนจึงจะสามารถถามคนเดินถนนได้!
“พี่หญิงใหญ่ ตอนนี้ข้าไร้ความสามารถที่จะขุดท่านขึ้นมาได้ ท่านรอไปก่อนนะ รอให้ข้ากลับไป และเมื่อข้ามีความสามารถหาเงินได้เองในอนาคตแล้ว ข้าจะหาที่ดีๆ ให้ท่านอย่างแน่นอน!” เซี่ยผิงไหวขยี้ตาและสูดน้ำมูก สีหน้าแน่วแน่
ส่วนเซี่ยผิงกั่งนั้นจากไปไกลแล้ว
“คุณชายใหญ่ พวกเราทิ้งคุณชายรองไว้ที่นั่นจะไม่เป็นไรแน่หรือขอรับ ข้าเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่ค่อยจะดีเท่าไรเลย เขาจะ…” พ่อบ้านกังวลใจ
แม้วาคุณชายรองจะเกเร แต่ก็นับว่ายังพอมีเหตุผลอยู่บ้าง และเขาก็ไม่เคยรั
