ข้าเมืองได้
ทันใดนั้นเขาก็ก็รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดี
อาจารย์เซียวเคยบอกเขาแล้วว่า เราสามารถดูทิศจากดาวเหนือได้ แต่ตอนที่อาจารย์พูด เขากลับไม่ได้สนใจฟัง…
ต่อไปนี้เขาจะเรียนให้หนักและเก่งกว่าใครๆ อย่างแน่นอน ในอนาคตเขาจะเป็นขุนนางระดับสูง สูงจนพี่ชายใหญ่ต้องคุกเข่าเมื่อพบเขา!
เมื่อมีความโกรธอยู่ในใจ ความทะเยอทะยานของเขาก็ปรากฏออกมา แต่หลังจากผ่านไปสักพักมันก็มอดดับลงไปหมด
ไม่ว่าอย่างไรพี่หญิงใหญ่ก็กลับมาไม่ได้แล้ว และ…ตอนนี้เขาก็แค่คิดเท่านั้น เขาอายุน้อยกว่าพี่ชายใหญ่มาก การคิดที่จะเอาชนะพี่ชายใหญ่เป็นเรื่องยากจริงๆ
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ในใจทั้งรู้สึกเกลียดชังและสับสน
รอบด้านมืดสนิทและเงียบสงัด บรรยากาศดูน่ากลัวมาก แต่ก็ดีกว่าการต้องนั่งรออยู่เฉยๆ อยู่ในป่า
เขารู้ว่าผู้คนจากหมู่บ้านและเมืองเล็กๆ โดยรอบจะรีบเร่งเข้ามาในเมืองก่อนรุ่งสาง ดังนั้นเขาจึงต้องพักผ่อนเอาแรงสักสองสามชั่วยามก่อนจะพบคนเดินทางเหล่านั้น
สำหรับเขาแล้ว ภายนอกในเวลานี้ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับภายในโลงศพจริงๆ
แค่นอนไม่หลับ
คิดอะไรมากมาย
หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เขาจึงได้เข้าใจว่าสิ่งที่อาจารย์เซียวเคยพูดกับเขามาก่อนนั้นหมายความว่าอย่างไร
อาจารย์เซียวพูดเสมอว่าการพึ่งพาตัวเองดีกว่าการพึ่งพาบิดาและพี่ชายของเขา ในเวลานั้นเขารู้สึกว่าท่านพ่อและพี่ชายใหญ่ของเขามีอำนาจมาก เขาจะต้องพึ่งพาตัวเองไปทำไมให้ลำบ
