้านตระกูลเซี่ยต่างก็ตกตะลึงกันไปหมด
แม้แต่เซี่ยซีที่รอเขาอยู่ที่บ้านก็รู้สึกไม่แตกต่างกัน นางยืนอยู่มองเขาที่ตรงหน้าต่างด้วยดวงตาที่แจ่มใส “พี่ชายรองเป็นอะไร ท่านอยากกินขนมไหม”
“กินขนมอะไร ข้ากินไม่ลงหรอก” เซี่ยผิงไหวน้ำตาร่วงเผาะ “ซีเอ๋อร์ พี่หญิงใหญ่ไม่อยู่แล้ว ข้าเศร้าใจเหลือเกิน”
