นี้ข้าก็จะฆ่าบิดาของเจ้า แล้วเจ้าทำอะไรข้าได้หรือ”
“!!!” ทุกคนตกตะลึง
“…” นั่นมันก็บิดาของท่านเองด้วยนะ!
เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าตนเองถูกดูหมิ่นเหยียดหยามจริงๆ เขามีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและโกรธแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
“พี่หญิงใหญ่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของท่าน ท่านโหดเหี้ยมอะไรอย่างนี้! นางอ่อนแอน่าสงสารขนาดนั้น ท่านยังรังแกนางได้ลงคอ ข้า ข้าจะไปทูลรัชทายาท ข้าจะไปบอกเขาว่า ท่านเป็นคนฆ่าพี่หญิงใหญ่! นางไม่ได้ป่วยตาย! พอถึงตอนนั้นท่านก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีมีสุขเลย!” เซี่ยผิงไหวชี้หน้าเซี่ยผิงกั่ง สายตาของเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็ทำท่าแคะหู “เจ้าไปสิ? แต่…รัชทายาทจะเชื่อเจ้าหรือเชื่อข้า เรื่องนี้ก็ยังบอกไม่ได้ ข้ายังสามารถบอกรัชทายาทได้ว่า เป็นเจ้าน้องชายสารเลวอย่างเจ้าที่ทำให้พี่สาวโกรธจนตาย!”
“…” ไฟโทสะของเซี่ยผิงไหวยิ่งพุ่งสูง
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ก็ดำเนินมาพอสมควรแล้ว
“เจ้ากลับบ้านเองก็ยังไม่ได้ใช่ไหม หากข้าไม่ยื่นมือไปช่วยเจ้า เจ้าคงเดินกลับไปไม่ไหว!” เซี่ยผิงกั่งเยาะเย้ย
