นด้วยเสียงอันแหบแห้ง “ข้าผิดต่อท่านพี่หญิงใหญ่! ข้าโง่เง่าจริงๆ ข้าไม่ควรรับของของคนอื่นมา ข้าไม่ควรละโมบโลภมาก พี่หญิงใหญ่ท่านกลับมาก่อน! พี่หญิงใหญ่ พี่สาวของข้า…”
“เอาน้ำมาให้เขาหน่อย ให้เขาร้องไห้มากหน่อย ภาพแบบนี้หาดูได้ยากนัก” เซี่ยผิงไหวนั่งลงก่อนจะสั่งการ
พ่อบ้านรีบเอาถุงน้ำเข้าไปให้เซี่ยผิงไหวทันที
เซี่ยผิงไหวกระหายน้ำมานานแล้ว เมื่อได้ดื่มน้ำเข้าไปเช่นนี้เขาก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
ยิ่งมีแรงร้องไห้
เขาตัวกระตุกไม่หยุด
หลังจากที่สะอึกสะอื้นสักพัก เซี่ยผิงไหวไม่รู้คิดอะไรอยู่จึงได้โยนป้ายหลุมศพทิ้งไปแล้วลงมือรื้อหลุมศพ “พี่หญิงใหญ่! พวกเราอย่าอยู่ที่นี่เลย! ข้าจะช่วยท่านออกมา! ข้าจะฝังท่านอย่างยิ่งใหญ่!”
จะมาฝังพี่สาวที่งดงามและใจดีขนาดนั้นของเขาไว้ในที่ทรุดโทรมอย่างนี้ได้อย่างไร!
พี่ชายใหญ่ของเขาขี้เหนียวเกินไปแล้ว!
เมื่อก่อนก็ขี้เหนียว กับน้องสาวแท้ๆ ของตนเองก็ขี้เหนียว มันใช้ได้ที่ไหน!
“ฝังอย่างยิ่งใหญ่? ข้าไม่ได้ดูถูกเจ้านะ แต่เจ้าลองมองดูตัวเองหน่อยไหมว่าเจ้ามีอะไรบ้าง หรือเจ้าคิดที่จะใช้ผลประโยชน์ที่เจ้าได้รับมาจากคนอื่นมาฝังพี่สาวเจ้า เจ้าคิดจะทำให้นางขยะแขยงสินะ?!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยเสียดสี
เซี่ยผิงไหวจ้องเซี่ยผิงกั่งเขม็งด้วยความขุ่นเคือง “ท่านทำให้นางต้องตาย!”
“ถูกต้อง เป็นข้าเองแหละ แล้วเจ้าจะทำไม เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้ ความสามารถก็สู้ข้าไม่ได้ วันนี้ข้าฆ่าพี่สาวเจ้า พรุ่ง
