นให้กับคนต่างสกุลอยู่ดี?
“เช่นนั้นตอนท่านป้าหลินทำคลอด ท่านก็เคยทำให้ทารกหญิงจมน้ำตาย?” เซี่ยผิงกั่งถามไปเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจ
หลินหยาเซียงกลับตกใจทันที “ข้าไม่ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนั้น! แต่..ข้าเองก็เป็นแค่หมอตำแย มีหน้าที่รับผิดชอบการทำคลอดเท่านั้น และ…ข้าก็เคยเห็นแม่สามีพวกนั้นทำให้เด็กจมน้ำตาย ต่อให้ข้าอยากห้ามก็ห้ามไม่ได้…”
จะห้ามได้อย่างไร
หรือจะให้นางพุ่งเข้าไปแล้วแย่งเด็กมา?
เด็กไม่ใช่ของนาง หากนางทำอย่างนั้นจริงๆ นางคงโดนฟ้องและถูกศาลาว่าการจับขังไว้นานแล้ว ความผิดฐานขโมยเด็กไม่ใช่เบาเลย!
นางเองก็เคยโน้มน้าวพวกเขาอย่างจริงจังเช่นกัน แต่ส่วนใหญ่นางก็จะได้แต่อาการกลอกตาของอีกฝ่ายกลับมา
“ท่านแน่ใจหรือว่ามือของท่านไม่เคยแปดเปื้อนชีวิตมนุษย์ หากคนอื่นทำย่อมไม่นับว่าเป็นฝีมือท่าน” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างจริงจัง
“ข้ากล้าสาบานต่อสวรรค์ หากข้าหลินหยาเซียงเคยคร่าชีวิตทารกแม้สักคนก็ขอให้ข้าตายโดยไร้ที่ฝัง!” หลินหยาเซียงเองก็จริงจังเช่นกัน “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคร่าชีวิตหลายปีมานี้ทารกหญิงที่ข้ากับท่านพ่อช่วยชีวิตไว้มีไม่น้อยเลย!”
มีบ้างที่ช่วยชีวิตแล้วก็ยังถูกพวกเขาด่าว่า
“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว” ท่าทีของเซี่ยผิงกั่งสุภาพมากขึ้น “ไม่เคยทำร้ายใครก็ดีแล้ว ข้าเป็นขุนนางที่ศาลตัดสินคดี คดีที่ข้ากำลังทำอยู่ช่วงนี้ก็เกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าจึงจำเป็นต้องถามท่านสักหน่อย”
หลินหยาเซียงได้ยินเช่นนั้นก็เข
